De kinderen uit de buurt.
Ze skeeleren op de stoep.
Ze krijten op de straat.
Tóch missen ze het gewone alledaagse.

De puber strikt zijn gympen vast.
Hij gooit een hengel over zijn schouder.
Hij stapt op zijn fiets en hij denkt:
‘Ik mis het gewone alledaagse.’

De jonge moeder verstijft van schrik.
Aan de overkant van de straat roept een man:
‘Met je kínderwagen boodschappen doen? Schaam je díep.
Ze mist het gewone alledaagse.

De papa zit op zolder achter zijn bureau.
Zijn kinderen bekvechten om een blauwe legosteen.
‘Nog even en ik gooi mijn laptop uit het raam.’
Hij mist het gewone alledaagse.

De vrijgezel voelt zich getrouwd met zijn balkon.
Zonder ringen, slingers en ballonnen.
Hij staart naar de horizon.
Hij mist het gewone alledaagse.

De pensionaris loopt over de dijk.
Hij voelt een kriebel in zijn keel.
Schichtig kijkt hij om zich heen.
Hij mist het gewone alledaagse.

De lokale ondernemer past zijn openingstijden aan.
Hopelijk voor even.
Hij vraagt zich af: ‘Ga ik de crisis overleven?’
Hij mist het gewone alledaagse.

De vakkenvuller leerde vechten
voor een hoepel-brede ruimte.
Om adem te halen en zodat
het toiletpapier de nok blijft raken.
Hij mist het gewone alledaagse.

Het zorgpersoneel splijt zich in tweeën:

De acute as met tranen van verdriet en
zweet op het voorhoofd.
Ze slepen zich voort want het móet.

De achterhoede wiebelend op hun stoel.
Zo gênant, dat applaus voor de zorg.
Dat heb ík niet verdiend.
Ik wacht. Maar ik zie
geen patiënt.
Ze missen het gewone alledaagse.

De koopman wijzigt zijn aanbod
in mondkapjes, beschermbrillen en plexiglas.
De bevolking juicht: ‘Fantastisch gedaan.’
Óók de koopman mist het gewone alledaagse.

De ZZP-er verandert zijn prijzen in
gratis en nog eens gratis.
Wat hoort hij daar?
‘Kunnen we dat vertrouwen? Is dat geen eigenbelang?’
Hij mist het gewone alledaagse.

De vrouw met haar zilvergrijze haren
leerde beeldbellen, dat wél.
Maar haar warme hart stierf van eenzaamheid.
Ze miste het gewone alledaagse.

De zieke voelt waar het om gaat.
Hij hoopt slechts vurig dat zijn lijf
dat klote-virus overwint.
Zodat hij terug kan keren
in het gewone alledaagse.

En jou, die ik vergeten ben,
Voelt dat als een dolksteek door je ziel?
Troost je. Dan hebben we één ding gemeen:
We missen het gewone alledaagse.

The post Het gewone alledaagse first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Gerry knijpt zichzelf in de arm. Even later zit ze bij restaurant Urbana aan de koffie. Ze pakt haar pen uit de tas en ze schrijft op haar servet: Zojuist heb ik mijn bedrijf ingeschreven bij de KVK.

In de jaren erna krijgt ze van haar werkgever alle kansen om minder te werken en zo haar bedrijf uit te bouwen. De werkgever fungeert als adelaar. In 2019 neemt Gerry een besluit. De tijd is rijp om onder de beschermende vleugels vandaan te vliegen.

Maart 2020

Gerry klemt haar telefoon in de selfiestok. ‘Pluk van de Petteflet’ ligt open op de bank. Sinds de scholen dicht zijn, spreekt ze elke dag een verhaaltje in, voor haar kleinkinderen. Het is één van de weinige afspraken waar Corona geen grip op heeft.

Waarom Gerry haar kleinkinderen voorleest

Gerry’s opoe droeg jurken met Staphorster stipwerk en ze had jampotglazen in haar bril. Elke zondag moest Gerry bij haar eten. Ze kneep haar neus dicht als ze het bord rijst met pruimen naar binnen werkte. Op een avond stond Gerry bij opoe aan de bel met een bakje aardbeien uit de moestuin. Opoe gooide de voordeur dicht: ‘Ga eerst naar huis en trek fatsoenlijke schoenen aan.’ Op teenslippers kwam ze er niet in. En toen ze vol trots haar nieuwe veelkleurige poncho wilde showen, brak opoe haar glimlach met het oordeel: ‘Poncho’s zijn Rooms.’ Toen Gerry acht jaar was zat opoe plotseling dood in haar stoel. Gerry huilde niet.

Vanaf 2011 kreeg Gerry zelf kleinkinderen. Ze wist ze één ding zeker: Zo’n oma wil ik nooit worden.

Maar elke herinnering kan wél een trigger zijn in een nieuwe situatie

Corona opent harten én slaat deuren dicht. Gerry wil jou als zorgwerker een luisterend oor bieden, maar je hebt logischerwijs andere dingen aan je hoofd. De adrenaline giert door je lijf en er is weinig tijd om stil te staan. Daarnaast weren zorgorganisaties uit voorzorg alle externen uit hun gebouwen.

En zo staat Gerry opnieuw met haar bakje aardbeien voor een dichte deur. En ze is vastbesloten om ze niet te laten verpieteren.

De eigen-schuld-dikke-bult berichten op social media klikt ze weg

Zoals: ‘Dan had je maar geen ZZP-er moeten worden.’ Dat voelt voor Gerry als: ‘Verruil je teenslippers voor fatsoenlijke schoenen.’

Wil je ook zo’n Roomse poncho?

Gerry’s moeder haakte ‘m zelf. Ze kocht de wol in de winkel op de hoek. Vandaag dwaalt de lokale ondernemer in de donkere Coronatunnel. Hij kan je steun goed gebruiken.

Nu kun je iets voor elkaar betekenen

Gerry wil met haar voorlees experiment van betekenis zijn voor haar kleinkinderen. Dat is wederzijds, want ze troosten háár ook: ‘Ja, oma, we kennen dat verhaal al, maar dat is niet erg hoor. Als het boek uit is, kiezen we wel een andere.’

The post Over oma’s en quarantaine first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Als je een composthoop in je tuin hebt, dan weet je aan welke voorwaarden je moet voldoen om uiteindelijk gezonde mest te krijgen. Maar als je je herfstbladeren in de groene container kiepert, heb je geen idee hoe de ROVA je gft tot mest verwerkt.

Wist je dat burn-out preventie dezelfde ingrediënten bevat als composteren?

Hoe maak je een composthoop?

Een composthoop bouw je op een stabiele ondergrond.

Voilà. Als je een burn-out wilt voorkomen moet je er dus voor zorgen dat je stevig op je benen staat.

Elke week steek je een beluchtingsstok in de mesthoop. Je keert de hoop elke zes weken om en je zorgt ervoor dat het vocht goed weg kan lopen.

Voel je de clou al aankomen?

Juist: Op tijd je hoofd leegmaken en lichter leven helpt je om gezond te blijven.

Het is belangrijk dat je de mesthoop opbouwt als een lasagne-schotel. De lasagnebladen bestaan uit droge bladeren en houtsnippers. Je vult dat aan met bijv. theezakjes en vers gemaaid gras. Alles draait om de juiste verhouding.

Bij voldoende afwisseling tussen stress en herstel blijf je in balans.  Elke bezigheid geeft stress. Dat is normaal. Maar vergeet niet: Als je grenzenloos je agenda volplempt met leuk werk, klaverjassen en tennissen kun je óók burn-out raken.

Gezonde mest krijg je niet cadeau

Je moet je composthoop de nodige aandacht geven om te voorkomen dat je goede bedoelingen veranderen in een stinkende, slijmerige massa. Want als je voedzame mest wilt oogsten vraagt dat kennis, inzicht en discipline om het goede te doen.

Als je, ondanks je goede voornemens, je balans kwijtraakt tussen aandacht voor jezelf en aandacht voor anderen, lig je straks dagenlang onder je dekentje op de bank. De enige manier om daar niet te belanden is: Weten wat je moet doen om dát te voorkomen, inzien dat er iets moet veranderen en andere dingen gaan doen dan je gewend bent.

Denk je nu: dat is makkelijk gezegd?

Ja, dat klopt.  Een nieuwe gewoonte aanleren is spannend. En het vraagt van je dat je nét zo aardig voor jezelf bent als voor je werkgever. En ik weet maar al te goed dat dát voor helpers en workaholics een uitdaging op zich is.

Waar kun je morgen al mee beginnen, zodat je volgend jaar stevig op je benen staat?

• Zorg voor voldoende licht en lucht in je dagschema
• Plan per dag één activiteit waar je blij van wordt
• Geef jezelf een schouderklopje als het lukt

Heb je nu behoefte aan een schouderklopje? Lees dan hier verder.

The post Vier overeenkomsten tussen burn-out preventie en composteren. first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

‘We worden zwaar onderbetaald. Wij slepen onze patiënten écht door de moeilijkste periodes in hun leven heen. Begrijp me goed. Ik haal veel voldoening uit mijn werk, maar een beetje meer salaris is wel op z’n plek.’, zegt Pieter.

De afgelopen tijd klinkt de roep om meer salaris in de zorg steeds harder. Het Algemeen Dagblad meldt op 23 maart 2018 dat ruim tweederde van alle verpleegkundigen en verzorgenden vindt dat ze te weinig verdient.

Lost meer salaris alle problemen op?

Nee. Maar we hoeven ook niet terug naar de tijd dat zorgverlening nog een soort vrijwilligerswerk was. En anno 2018 vinden de meeste mensen een beetje meer loon wel fijn, toch?

Verpleegkundigen en verzorgenden staan onder druk. En als je onder druk staat zet je uiteindelijk alles voor jezelf op een rijtje. Waarom doe je het werk dat je doet? Kom je nog steeds graag je bed uit om dat vandaag ook te doen? En last but not least: klopt het plaatje loon naar werken nog wel?

Dan begint er iets te knagen. Want genoeg verdienen om je energierekening te kunnen betalen is niet voldoende. Je wilt op waarde geschat en naar waarde betaald worden.

Word je in de zorg naar waarde betaald?

Nee. Als je aan een zorgopleiding begint, krijg je een leerlingensalaris. En ik weet nog goed hoe trots ik was op dat kleine beetje loon. Ik werkte in een psychogeriatrisch verpleeghuis en ik zat, net als mijn gediplomeerde collega’s, aan bedden van bewoners die gingen sterven.

En ik zag er óók tegenop om die ene bewoner te helpen. Hij beukte altijd hard op je rug als je je bukte om zijn voeten te wassen. Toch verdiende ik minder loon dan mijn gediplomeerde collega’s. En toen een patiënt met een psychiatrisch ziektebeeld me klemzette tegen een muur was ik oprecht bang dat ik dood zou gaan.

Heel naïef misschien, maar ik heb me vroeger geen seconde afgevraagd of ik wel naar waarde betaald werd. Ik wilde maar één ding: Zuster worden en zuster blijven. Want ik wilde zieke mensen helpen.

Veel verpleegkundigen stellen de vraag: ‘Waarom verdienen managers meer dan de mensen op de werkvloer?’

Ik wil niet vervelend doen, maar managers hebben een ander vak gekozen. Zij onderhandelen bijvoorbeeld met de zorgverzekeraars. En ze zijn verantwoordelijk voor de financiële gezondheid van een tehuis of ziekenhuis.

Ik weet niet hoe dat voor jou is, maar ik moet er niet aan denken om dat werk te doen. En het is wel prettig om in een instelling te werken waar geen financiële nood is.

Dus managers zetten hun talenten en kwaliteiten in op een ander vlak dan de zorgverlener aan het bed. Dat is niet beter of slechter en het zorgt er op z’n minst voor dat je als zorgwerker je baan behoudt.

Ja, ik weet het; er zijn ook slechte managers. Met alle respect: dat geldt óók voor verpleegkundigen en verzorgenden.

Zijn de financiële vergoedingen eerlijk verdeeld?

Nee. En dat is niet exclusief voorbehouden aan de zorg. Als ik de stratenmaker bezig zie op het Health Innovation Park in Zwolle denk ik: Je ligt de hele dag met je knieën op de grond en je sleept dag in dag uit met stenen en zand. Ik zou niet met je willen ruilen. En hoeveel salaris levert dát per maand op?

Denk je nu: ‘Dat is allemaal leuk, maar toch voelt het niet eerlijk?’

Dat snap ik heel goed. Gelukkig zijn er vakbonden die CAO-onderhandelingen voeren over het salaris van mensen die in de zorg werken. En neem van mij aan: dat doen ze met verve.

Daarnaast is er nog zoiets als een FWG- indeling, zodat de HR-afdeling in een zorginstelling op basis van onafhankelijke criteria kan bepalen welk salaris bij welke functie hoort.

En heb je er zelf al eens over nagedacht met hoeveel extra loon je tevreden bent?

Hoe nu verder?

Het werk dat je als zorgwerker doet is onbetaalbaar. En je betrokkenheid op je zieke medemens is waarschijnlijk groot genoeg om door te gaan, zelfs als je je onderbetaald voelt.

Zullen we het daar even bij laten? En het vertrouwen hebben dat anderen ervoor zorgen dat je ooit wél naar waarde betaald wordt?

O ja, en vergeet niet om je vakbondscontributie (deels) terug te vragen via je werkgever.

The post Waarom willen verpleegkundigen en verzorgenden meer salaris? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Is je leuke team een belemmering om van baan te switchen?

Als je ja zegt, ben je in goed gezelschap. Want ik kan wel twee elftallen vullen met verpleegkundigen die dezelfde struggle ervaren.

Marte onderzocht haar vraag tijdens een coachingstraject.

‘Ik weet niet of ik wel een andere baan wil. Ik werk nu in een hartstikke leuk team. Dat krijg ik vast nergens terug.’, zegt Marte.

‘Als je niet in een gezellig team werkte was je vast allang weggeweest. Dus je wilt je team het liefst meenemen?’

Marthe lacht: ‘Als dát zou kunnen.’

‘Waarom koos je ooit voor een baan in de zorg?’

Marte vertelt: ‘Als kind wist ik dat al. Toen ik vier werd kreeg ik een dokterskoffertje. Mijn moeder is óók verpleegkundige en ze vertelde prachtige verhalen over haar werk. En ze leerde me al vroeg hoe je met je duim de hartslag kunt voelen. Ze had zo’n ouderwetse polsteller. Ken je die nog?’

‘Dat zijn leuke herinneringen. Heb je ooit spijt gehad van je keus?’

Marte schudt haar hoofd: ‘Nee nooit. Als ik opnieuw moest kiezen ging ik weer de zorg in. Al heb ik wel ‘t gevoel dat de verhalen van mijn moeder mooier waren dan de verhalen waar ik mee thuiskom. We moeten steeds méér doen met minder mensen. Ik vind het werk zelf nog steeds leuk en we zijn écht een topteam. Dat maakt een hoop goed. Maar ik doe mijn werk nu teveel op mijn automatische piloot en dat wil ik doorbreken.’

‘Hoor ik het goed dat je op zoek bent naar meer verdieping in je werk?

En zijn er op je eigen afdeling geen mogelijkheden om je verder te ontwikkelen?’, vraag ik.

Marte knikt: ‘Dát is het. Ik wil graag meer uitdaging. En ik wil mijn leidinggevende nog niet vertellen dat ik op zoek ben naar iets anders. Pff, ik weet nu al dat er vast geen geld is voor een opleiding ofzo. En dan moet ik alsnog op zoek naar een andere werkplek.’

‘Heb je voor jezelf al helder welke uitdaging je zoekt?’

Marte zucht: ‘Ik heb geen idee. Dat moet ik zeker eerst weten?’

‘Ja dat lijkt me handig. Als het meezit blijf je gewoon in je eigen, gezellige team. En 95% van de verpleegkundigen die ik spreek, zegt dat ze in een leuk team werkt hoor.’

‘Ah, is dat zo? Maar ik moet nu gaan, want mijn dienst begint zo.’

Marte besloot uiteindelijk toch te solliciteren bij een andere zorgorganisatie. Vorige week kwam ik haar tegen op de markt. Ze vertelde enthousiast over haar nieuwe job. En je raadt het al: ze werkt weer in een team met een prima sfeer. Hoe kan het ook anders?

Ik zet de stappen voor je op een rijtje:

• Bepaal eerst of je in de zorg wilt blijven
• Onderzoek waar je goed in bent en kies een ontwikkelrichting
• Bespreek dat met je leidinggevende en blijf op je plek als je kansen krijgt
• Je neemt jezelf mee. Durf erop te vertrouwen dat het overal gezellig is

The post Hoe weet je zeker dat je in een gezellig team komt? (Als je gaat solliciteren). first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

‘Alleengaand? Dat is een raar woord.’

Een goede vriend kijkt naar de tekst op de flyers van een geplande workshop in september. Hij trekt zijn wenkbrauwen op: ‘Dat zeg je niet zo. Het is alleenstáánd.’

‘O? Ken jij geen mensen die alleen door het leven gaan?’ vraag ik.

Zijn mondhoek trekt een beetje scheef.  Hij zegt: ‘Natuurlijk ken ik die. Maar dat betekent toch niet dat je ze alleengaand moet noemen? Dat is geen Nederlands woord.’

‘Anyway, waarom organiseer je überhaupt een workshop voor alleengaanden?’ vraagt hij

‘Dat zit zo: Vorige week zat Lieneke bij mij aan tafel. Zij is verpleegkundige en ze woont sinds een jaar alleen. Ze vertelde me wat haar overkwam:

Lieneke was bezig met haar medicijnronde toen ze de noodbel hoorde. Ze liep de gang in en ze zag een patiënt op de grond liggen. Ze heeft samen met haar collega’s de patiënt gereanimeerd, maar dat mocht helaas niet baten.

Lieneke liep na de reanimatie terug naar haar eigen patiënten, maar ze moest wel een tandje bijzetten om haar werk op tijd af te krijgen. Ze vertelde in het voorbijgaan aan haar collega dat ze best moe was.

Haar collega antwoordde: ‘Jij hebt geen kinderen, dus jij kunt thuis lekker tot rust komen.’

En toen kwamen haar frustraties eruit

Want ze vindt het niet makkelijk om alleen door het leven te gaan. Ze vergat bijna adem te halen toen ze zei:

• Je kunt aan niemand je verhaal kwijt als je thuiskomt na een intensieve dienst
• Je werkt fulltime om je hypotheek te kunnen betalen en daarnaast ben je allround housekeeper en tuinman
• Je hebt niemand die de groene container een keer voor je buiten zet
• In het weekend hebben je vrienden vrij en dan moet jij werken
• Je hoeft geen oppas te regelen voor een extra dienst, dus jij wordt zéker gebeld

Na haar drukke dienst haalde ze een frietje. En ’s avonds ging ze nog even op bezoek bij haar jarige buurvrouw. Het gesprek ging over kinderen, zwemles en de perikelen op de basisschool.

Rond middernacht kwam Lieneke weer thuis en ze liep regelrecht naar boven. Ze plofte op de bedrand en ze wilde maar één ding: een arm om haar schouder.

Lieneke pinkte een traan weg: ik wenste mijn hoofdkussen goede nacht en ik deed mijn ogen dicht.  En ach, ik neem het mijn collega niet kwalijk hoor. Zij was vast ook moe.

Snap je nu waarom alleengaanden een apart plekje in mijn hart hebben?’

‘Ja, dat begrijp ik wel’, zei mijn vriend. ‘Al zou ik ze zelf alleenstaand noemen.’

‘Dat kan ik doen. Maar in alleengaand zit beweging. Dat vind ik mooi.’

Herken je je in het verhaal van Lieneke?

Zoek steun bij een vriend of vriendin en vooral: durf hulp te vragen.

The post Waarom alleengaanden een applaus verdienen (Vooral als ze in de zorg werken). first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

‘Waarom gaan die mensen niet gewoon aan het werk? Ze zitten daar maar in dat achterkamertje te vergaderen. Alsof dat wat oplost.’

Anneloes bijt op haar lip. Ze vertelt verder: ‘Maar dat geldt niet alleen voor managers hoor. Ik kan daar zo boos om worden hè? Het gebeurde vanmorgen weer. Twee collega’s zaten al aan de koffie, terwijl ik géén tijd had om pauze te nemen.’

‘Ah, vertel eens, waar was je druk mee?’
Anneloes zucht: ‘Het lijkt me zinloos om erover te praten. Zeg me liever hoe ik het anders kan doen.’

Anneloes is een typisch voorbeeld van een bezige bij. En ze is niet de enige verpleegkundige met die eigenschap.

Wanneer ben je een bezige bij?

Je ploft ‘s avonds voldaan op de bank als je lekker veel gedaan hebt die dag. Tenminste, als het je lukt om nog even te relaxen voordat je naar bed gaat. Want je vaatwasser piept dat ie klaar is en op de strijkplank liggen nog een paar ongestreken bloesjes. Je denkt er niet bij na en je doet wat nog gedaan moet worden.

Stilzitten tijdens een werkvergadering zie je bijna als straf. Als er niet écht iets zinnigs besproken wordt, zie je dat als zinloos tijdverdrijf. Je had in dezelfde tijd óók nuttige dingen kunnen doen.

Is het erg als je een bezige bij bent?

Nee. Want je krijgt er energie van om lekker bezig te zijn. Daarmee laad je je batterijen op. Maar je to-do lijstje is eindeloos lang. En omdat je taakgericht bent, vergeet je zomaar het belang van een praatje met je collega.

Stel je voor dat je bezige bij-talent een rivier is. Als je geen dijken om je rivier bouwt krijg je last van overstroming.

Wat kun je doen om je eigenschap in toom te houden?

Gebruik je hoofd om controle te houden over je handen.

• Stel prioriteiten. Gebeurt er iets ergs als je in de tuin gaat zitten terwijl er nog broodkruimels op de vloer liggen?
• Kijk de kunst af bij je collega die dat talent niet heeft. Ze is niet lui, ze bekijkt de wereld op een andere manier
• Leer delegeren. Je hoeft niet alles zelf te doen en het komt ook goed als je collega dat in een ander tempo doet dan jij

Terug naar Anneloes:
Aan het einde van ons gesprek neemt Anneloes zich voor haar dienst morgen beter te structureren. Ze lacht: ‘Oké, je hebt ook wel gelijk. Ik kan de bedden ook ná mijn pauze opmaken.’

Herken je jezelf in de bezige bij?

Waarschijnlijk ben je ook een helper. Lees mijn blog: Hoe rekbaar is de zorgprofessional?

The post Ben je een bezige bij? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Tinka tikt met haar wijsvinger tegen mijn onderarm.
‘O ja, voor ik het vergeet: ik heb een vraag aan je.’

‘Nou kom maar op, ik ben dol op vragen.’

Mijn maatje en ik hebben onze wandelschoenen aangetrokken en lopen in het bos.
Ze stapt stevig door en ik voel dat ik sneller ga ademen.
Heeft ze de zevenmijlslaarzen van Klein Duimpje geleend?

‘Een medewerker van mij heeft de afgelopen tijd veel meegemaakt in zijn privéleven. Ik heb het gevoel dat hij daar niet op een goede manier mee omgaat. Kun jij daar wat mee?’

‘Merk je iets aan hem op het werk?’

‘Nou nee, dat niet. Hij doet zijn werk zoals altijd’.

‘Oké, je weet dat ik werk gerelateerde coaching en supervisie geef hè?’

Tinka knikt. ‘Ja, dat klinkt mooi, maar ik snap het nog niet. Als iemand iets te leren heeft op privéterrein raakt het toch ook zijn werk?’

‘Dat zou je wel denken. Toch richt ik mij specifiek op de begeleiding van mensen waarbij de coaching over hun werk gaat. Zodat zij leren over zichzelf als persoon in relatie tot hun beroep.

En jij vindt dat hij op het werk prima functioneert?’

‘Hm, ja en als ik je goed begrijp kan dus niet elke medewerker die ergens mee zit bij jou terecht? Dat vind ik een lastige. Werk en privé kun je toch niet helemaal scheiden?’

Mijn wandelmaatje is niet de enige die zich afvraagt hoe dit zit en ik leg het haar uit.

‘Werk en privé zijn nauw met elkaar verbonden. Maar op het vlak van begeleiding kun je wel onderscheid maken.

Coaching in zijn algemeenheid richt zich op de ontwikkeling van jezelf als persoon. Werkgerelateerde coaching heeft als prominente invalshoek: effectieve inzet op het werk.

En ja, het komt voor dat pijnlijke privé-herinneringen naar boven borrelen tijdens een coaching-afspraak. Daar staan we bij stil. Want dat verdriet mag er zijn.

We kijken samen naar deze herinnering. Maar we trekken de pleister niet van de wond. En we onderzoeken ook niet hoe die wond is ontstaan.

Tijdens de gesprekken erkennen we dat die wond er nu eenmaal is. We keren terug naar het hier en nu. En vragen ons af wat dit pijnpunt betekent in relatie tot het werk.

Ik ben dus niet de aangewezen persoon om deze medewerker te begeleiden. Of hij het beste naar een therapeut, lifecoach of andere begeleider kan gaan laat ik in het midden. Daarvoor heb ik te weinig informatie over deze casus’.

We staan inmiddels stil en nemen nog een paar voorbeelden onder de loep. Aan het einde van het gesprek zegt Tinka: ‘Nu begrijp ik hoe jij dat ziet. Kom op, we lopen verder.’

Ik kwam net op adem.

Ben je benieuwd waarom mensen hun afspraak met mij geheim houden? Lees dan Hoe geheimzinnig ben jij? (over een afspraak met jouw coach.

The post Hoe scheid je werk van privé? (In coaching). first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Opeens veer ik op als ik door mijn tijdlijn van facebook scrol. Een berichtje van een collega-coach die zich, net als ik, in haar begeleiding richt op zorgprofessionals. Ze vertelt dat ze een pas op de plaats gaat maken voor wat betreft haar praktijk. Ze heeft het gevoel aan een “dood paard” te trekken. Het lukt haar niet een acceptabel inkomen te generen uit haar praktijk. Ik schrik hiervan en in deze blog vertel ik waarom.

1 op de 3 zorgprofessionals heeft een verhoogd risico op een burn-out.

Dat bericht werd, als ik het me goed herinner, gevolgd door de ‘geruststellende’ mededeling dat dit aantal in andere landen nog vele malen hoger ligt.

Kunnen we het ons, met deze cijfers in het achterhoofd, permitteren om achterover te leunen en niets te doen? Ik zeg niet dat coaching bij alle zorgprofessionals een burn-out voorkomt, want daarvoor is de problematiek te complex. Maar ik durf wel te beweren dat coaching (en ook supervisie) zorgverleners helpt om zichzelf stevig en zelfverantwoordelijk in te zetten in hun werk.

Maar zorgverleners zijn helpers.

En helpers staan erom bekend dat ze zelf niet snel om hulp vragen. Zij lijken van elastiek dat steeds verder opgerekt kan worden. Totdat blijkt dat ook een ogenschijnlijk sterk elastiekje op een bepaald moment kan knappen.

Er zijn genoeg organisaties en teammanagers die zo goed mogelijk voor hun helpers zorgen. Zorg niet voor de helpers, maar laat de helpers leren hoe ze voor zichzelf kunnen zorgen. Want elke zorgprofessional kan leren zijn eigen stevige en zelfsturende plek in te nemen in zijn beroep.

Stel dat we door middel van coaching bereiken dat we van 1 op de 3 naar 1 op de 5 zorgprofessionals gaan die een verhoogd risico hebben op een burn-out. Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar dan ben ik al heel tevreden. Om over de besparing in verzuimkosten nog maar niet te spreken.

Voor mijn collega-coach betekent deze pauze in haar praktijk niet het einde van de wereld.  Misschien gaat zij wel hele andere mooie dingen doen. Maar hopelijk heeft ze, samen met mij en veel andere collega’s, de moed om op te komen voor het nut van persoonsgericht leren door zorgprofessionals. Want daar vaart niet alleen de zorgprofessional zelf, maar ook de organisatie wel bij.

Heb je het blog Hoe voorkom je een burn-out door teveel werk? ook gezien?

The post Hoe rekbaar is de zorgprofessional? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Je kent er vast wel één. De doorgewinterde zorgverlener die alles onder controle lijkt te hebben. Die zijn grenzen goed kan aangeven en zijn werk prima doet. Daarbij blijft hij ook altijd correct en vriendelijk in contact. Hij staat stevig in zijn beroep, is bijna nooit ziek en je hoort hem zelden klagen. “Hoge werkdruk? Ach, het is maar hoe je er zelf mee omgaat.” Verbannen we dit ontspannen beeld in de toekomst naar het land van Utopia?

In november 2016 haalde de zorgsector het nieuws door het verschijnen van een rapport van TNO. Hieruit bleek dat werknemers in de zorg de hoogste werkdruk ervaren van alle arbeidssectoren. Ook de emotionele belasting werd hoger dan gemiddeld gescoord. Overbodige regels, onnodige administratie, mantelzorg en te weinig invloed op werk en werktijden werden als belangrijkste oorzaken aangemerkt.

Dat bericht, in combinatie met de gegeven antwoorden op vragen in een enquête over werkdruk die ik zelf in 2015 onder 65 zorgverleners heb gehouden, blijft me bezighouden. Onderstaande vraag uit de door mij gehouden enquête wil ik in dit blog in de schijnwerpers zetten:

Zoals in bovenstaande grafiek te zien is, merken zorgverleners hun organisatie (41x) en hun afdeling (31x) aan als belangrijkste oorzaken van de beleving van een hoge werkdruk. Slechts 17 van de 65 zorgverleners waren van mening dat hun eigen persoonlijkheid invloed had op hun beleving van werkdruk. Ik weet niet wat jij ervan vindt, maar persoonlijk vind ik dat een schrijnend laag getal.
Dat brengt mij tot de stelling:

Zorgverleners zijn zich er in onvoldoende mate van bewust dat hun persoonlijkheid invloed heeft op de beleving van werkdruk.

Want zorgverleners kunnen wel degelijk leren hoe zij als persoon meer ontspannen in het werk kunnen staan. Daar zijn begeleidingstrajecten bij uitstek voor bedoeld. Het merendeel van de zorgverleners is echter niet van plan hier gebruik van te maken. Voor 41 van de 65 de door mij geënquêteerde zorgprofessionals is het zelfs ondenkbaar dat ze professionele
begeleiding zoeken bij het ervaren van hoge werkdruk.

Als ik me voorstel wat teammanagers in de zorg hier van merken, zie ik voor me hoe zij iedere dag tussen al die zorgverleners met verhitte hoofden door laveren.
Ze sussen, sturen bij, coachen en bieden een luisterend oor.

Wat kan de teammanager doen om het tij op een duurzame manier te keren?
Lijdzaam afwachten tot deze zorgprofessionals overspannen of burn-out thuis zitten lijkt me geen optie. Let in ieder geval op de signalen van overbelasting: klagen, tekenen van vermoeidheid, frustratie en frequent kort ziekteverzuim.
En grijp alsjeblieft in als je geen verbetering ziet. Want de kans dat de zorgverlener zelf tijdig een persoonsgerichte begeleidingsvraag stelt schat ik,
gezien de gegeven antwoorden, in als klein.

Een supervisie-traject of persoonlijke coaching helpt de vermoeide en gefrustreerde zorgverlener om een pas op de plaats te maken en stil te staan bij zichzelf.
Hij kan echt leren hoe hij zichzelf op een stevige en tegelijk meer ontspannen manier in kan zetten in zijn beroep.

Wil je als teammanager eerst meer informatie of sparren over een medewerker?  Neem gerust contact met me op.

The post Werkdruk in de zorg, door wie of wat wordt dat veroorzaakt? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.