De kinderen uit de buurt.
Ze skeeleren op de stoep.
Ze krijten op de straat.
Tóch missen ze het gewone alledaagse.

De puber strikt zijn gympen vast.
Hij gooit een hengel over zijn schouder.
Hij stapt op zijn fiets en hij denkt:
‘Ik mis het gewone alledaagse.’

De jonge moeder verstijft van schrik.
Aan de overkant van de straat roept een man:
‘Met je kínderwagen boodschappen doen? Schaam je díep.
Ze mist het gewone alledaagse.

De papa zit op zolder achter zijn bureau.
Zijn kinderen bekvechten om een blauwe legosteen.
‘Nog even en ik gooi mijn laptop uit het raam.’
Hij mist het gewone alledaagse.

De vrijgezel voelt zich getrouwd met zijn balkon.
Zonder ringen, slingers en ballonnen.
Hij staart naar de horizon.
Hij mist het gewone alledaagse.

De pensionaris loopt over de dijk.
Hij voelt een kriebel in zijn keel.
Schichtig kijkt hij om zich heen.
Hij mist het gewone alledaagse.

De lokale ondernemer past zijn openingstijden aan.
Hopelijk voor even.
Hij vraagt zich af: ‘Ga ik de crisis overleven?’
Hij mist het gewone alledaagse.

De vakkenvuller leerde vechten
voor een hoepel-brede ruimte.
Om adem te halen en zodat
het toiletpapier de nok blijft raken.
Hij mist het gewone alledaagse.

Het zorgpersoneel splijt zich in tweeën:

De acute as met tranen van verdriet en
zweet op het voorhoofd.
Ze slepen zich voort want het móet.

De achterhoede wiebelend op hun stoel.
Zo gênant, dat applaus voor de zorg.
Dat heb ík niet verdiend.
Ik wacht. Maar ik zie
geen patiënt.
Ze missen het gewone alledaagse.

De koopman wijzigt zijn aanbod
in mondkapjes, beschermbrillen en plexiglas.
De bevolking juicht: ‘Fantastisch gedaan.’
Óók de koopman mist het gewone alledaagse.

De ZZP-er verandert zijn prijzen in
gratis en nog eens gratis.
Wat hoort hij daar?
‘Kunnen we dat vertrouwen? Is dat geen eigenbelang?’
Hij mist het gewone alledaagse.

De vrouw met haar zilvergrijze haren
leerde beeldbellen, dat wél.
Maar haar warme hart stierf van eenzaamheid.
Ze miste het gewone alledaagse.

De zieke voelt waar het om gaat.
Hij hoopt slechts vurig dat zijn lijf
dat klote-virus overwint.
Zodat hij terug kan keren
in het gewone alledaagse.

En jou, die ik vergeten ben,
Voelt dat als een dolksteek door je ziel?
Troost je. Dan hebben we één ding gemeen:
We missen het gewone alledaagse.

The post Het gewone alledaagse first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Gerry knijpt zichzelf in de arm. Even later zit ze bij restaurant Urbana aan de koffie. Ze pakt haar pen uit de tas en ze schrijft op haar servet: Zojuist heb ik mijn bedrijf ingeschreven bij de KVK.

In de jaren erna krijgt ze van haar werkgever alle kansen om minder te werken en zo haar bedrijf uit te bouwen. De werkgever fungeert als adelaar. In 2019 neemt Gerry een besluit. De tijd is rijp om onder de beschermende vleugels vandaan te vliegen.

Maart 2020

Gerry klemt haar telefoon in de selfiestok. ‘Pluk van de Petteflet’ ligt open op de bank. Sinds de scholen dicht zijn, spreekt ze elke dag een verhaaltje in, voor haar kleinkinderen. Het is één van de weinige afspraken waar Corona geen grip op heeft.

Waarom Gerry haar kleinkinderen voorleest

Gerry’s opoe droeg jurken met Staphorster stipwerk en ze had jampotglazen in haar bril. Elke zondag moest Gerry bij haar eten. Ze kneep haar neus dicht als ze het bord rijst met pruimen naar binnen werkte. Op een avond stond Gerry bij opoe aan de bel met een bakje aardbeien uit de moestuin. Opoe gooide de voordeur dicht: ‘Ga eerst naar huis en trek fatsoenlijke schoenen aan.’ Op teenslippers kwam ze er niet in. En toen ze vol trots haar nieuwe veelkleurige poncho wilde showen, brak opoe haar glimlach met het oordeel: ‘Poncho’s zijn Rooms.’ Toen Gerry acht jaar was zat opoe plotseling dood in haar stoel. Gerry huilde niet.

Vanaf 2011 kreeg Gerry zelf kleinkinderen. Ze wist ze één ding zeker: Zo’n oma wil ik nooit worden.

Maar elke herinnering kan wél een trigger zijn in een nieuwe situatie

Corona opent harten én slaat deuren dicht. Gerry wil jou als zorgwerker een luisterend oor bieden, maar je hebt logischerwijs andere dingen aan je hoofd. De adrenaline giert door je lijf en er is weinig tijd om stil te staan. Daarnaast weren zorgorganisaties uit voorzorg alle externen uit hun gebouwen.

En zo staat Gerry opnieuw met haar bakje aardbeien voor een dichte deur. En ze is vastbesloten om ze niet te laten verpieteren.

De eigen-schuld-dikke-bult berichten op social media klikt ze weg

Zoals: ‘Dan had je maar geen ZZP-er moeten worden.’ Dat voelt voor Gerry als: ‘Verruil je teenslippers voor fatsoenlijke schoenen.’

Wil je ook zo’n Roomse poncho?

Gerry’s moeder haakte ‘m zelf. Ze kocht de wol in de winkel op de hoek. Vandaag dwaalt de lokale ondernemer in de donkere Coronatunnel. Hij kan je steun goed gebruiken.

Nu kun je iets voor elkaar betekenen

Gerry wil met haar voorlees experiment van betekenis zijn voor haar kleinkinderen. Dat is wederzijds, want ze troosten háár ook: ‘Ja, oma, we kennen dat verhaal al, maar dat is niet erg hoor. Als het boek uit is, kiezen we wel een andere.’

The post Over oma’s en quarantaine first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Ik stap weer op de fiets, maar ik hoor een raar geluid

Het bandje dat mijn laars bij elkaar moet houden, bungelt los. Het rikketikt tegen de trapper. Terwijl ik in mezelf mopper: ‘Bah, zijn mijn donzige winterlaarzen kapot?’, zwiept mijn stuur opeens naar rechts. De linker riem van mijn tuigleren rugtas heeft óók het loodje gelegd.

Thuis gooi ik mijn laarzen uit en ik kijk naar de rafelrandjes van mijn kapotte spullen. Ik mompel: ‘Dat is wel een mooie afspiegeling van het leven.’

Want de boel bij elkaar houden, dat valt om de drommel niet mee

Dat doet me denken aan een coachgesprek met verpleegkundig specialist Martha.

Ze ploft op de stoel en ze zucht: ‘Mijn hóófd zit zo vol. Het zijn allemaal losse flodders en ik weet niet hoe ik de boel bij elkaar moet houden.’

Ik geef haar een pen en papier en ik vraag: ‘Wil je een ovaal tekenen?’
Ze schiet in de lach: ‘Groot, klein?’
Ik zeg: ‘Teken het ovaal maar zo groot als je hoofd voelt. En schrijf in dat ovaal alle gedachten die in je opkomen. Blijf net zolang schrijven tot je hoofd helemaal leeg is. Dan haal ik een glas thee voor je.’

Als ik terugkom wijst Martha met de pen naar haar hoofd

Ze grinnikt: ‘Ik ben benieuwd wat je ervan vindt.’ Ze leest haar hersenspinsels hardop voor: ‘Stom, patiënt vergeten te bellen, boodschappen halen voor mijn moeder, bang dat mijn zoon in de goot terecht komt, volle wasmand, te weinig tijd, opgejaagd gevoel, kickboksen, aanvaring met collega, rot.’

‘Dat is een hele lijst’, zeg ik.
‘Ja. En ik zie ook al twee rode draden in mijn krabbels. Ik maak me zorgen en ik heb te weinig tijd.’, zegt Martha.

‘Waar wil je nu het liefst mee aan de slag?’ vraag ik.
‘Doe me eerst maar een paar kilo extra tijd. Dat geeft vanzelf meer rust. Dan ben ik ook beter in staat om mijn zorgen vanuit een ander perspectief te bekijken.’

Ik sta op en ik loop naar de flipover. ‘Brandt nóg maar een keer los. Wat moet je persé vandaag en morgen doen?’ vraag ik.
Martha leunt achterover in haar stoel. ‘Uhm. Vanavond sporten.’
‘En verder?’
‘Nou, ik kan morgen de boodschappen voor mijn moeder halen, want dan ben ik vrij. En de wasmachine draait ook als ik er niet bij ben.’

‘Oké en verder?’, vraag ik.
‘Laat maar. Ik heb ‘m al. Als je overzicht hebt, valt het allemaal best mee. Maar om daar achter te komen moet je het dus wel eerst úit je hoofd halen en een beetje ordenen.’
‘Juist. Zo hou je de boel bij elkaar. En dat geeft rust in je hoofd.’

Morgen breng ik mijn rugtas en de laars naar de schoenmaker in mijn dorp aan de Vecht. Ik hoop dat híj́ míj́n losse eindjes aan elkaar kan knopen.

The post Hoe hou je de boel bij elkaar in je hoofd? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

‘Ik wil nooit in een mortuarium werken.’ zegt Marjan. ‘Ik vind overleden mensen eng. Raar, hè?’
‘Nee dat vind ik niet vreemd.’, zeg ik.

Marjan is niet de enige verpleegkundige met angst voor overleden patiënten. Ook leerling-verpleegkundigen en verzorgenden kunnen opzien tegen de confrontatie met de dood.

Nachtzuster

Marjan neemt een slok koffie en ze vertelt: ’Ik liep tijdens mijn ronde met mijn nachtlampje een eenpersoonskamer binnen. Pas toen ik dichtbij kwam zag ik dat mijn patiënt niet meer ademde. Mijn hart sloeg over. Ik heb op de noodbel gedrukt en ik heb de AED gehaald. Maar onze hulp kwam te laat.’
‘Dat hakt erin hè’, zeg ik.

We zijn er stil van.

En we zijn het eens: de schrik van Marjan is een normale reactie op een plotselinge, ingrijpende gebeurtenis.

Angst voor beweging

‘Mijn collega’s gingen na de reanimatie weer aan het werk en ik bleef alleen achter bij mijn patiënt. Ik was bang dat hij opeens ging zuchten ofzo. Ik weet dat het kan gebeuren, maar ik voelde me zó unheimisch’, zegt Marjan.

Een unheimisch gevoel kun je vergelijken met een vlucht waarbij je vliegtuig hevig heen en weer schudt omdat er extreem veel turbulentie is. Je houdt de stewardess nauwlettend in de gaten. Glimlacht ze nog? Het zal toch niet… En je haalt pas opgelucht adem als je je gordels weer af mag doen.

Een dode ziet er abnormaal uit

Marjan vertelt verder: ‘Als ik aan hem denk zie ik zijn lachende ogen. De nacht ervoor zei hij nog: ‘Toch fijn dat je zo’n ouwe kerel naar de wc wilt helpen.’ En nu is hij opeens weg. Heel gek: hij lag daar wel en toch was hij er niet meer. Geen mimiek. Niks.’

Je eigen sterfelijkheid

‘Het is al drie dagen geleden gebeurd joh en vannacht lag ik er opeens wakker van. Om 2 uur heb ik een beker melk genomen.  Maar toen ik weer in bed lag ging ik malen over mijn eigen dood. Ik wil 85 worden. Maar dat heb je zelf niet in de hand, hè? En ik bedacht ook hoe vreselijk het me lijkt om in een ziekenhuisbed dood te gaan’, zegt Marjan.

‘De donkerte van de nacht maakte het spook van de dood nog groter?’, vraag ik.
‘Precies. Ik ben pas tegen de ochtend in slaap gevallen.’

Het sterven van je patiënt zet je gedachten over leven en dood op scherp. Het is niet verwonderlijk dat je na zo’n ervaring nadenkt over je eigen dood. En dat kan zelfs op-ploppen op momenten dat je het niet meer verwacht.

Kun je iets tegen dat soort nare gedachten doen?

Ja. Accepteer dat de dood gedachten in je losmaakt die normaal niet bij je opkomen. Praat er met een collega over. En als dat niet direct kan, pak je een pen en papier en schrijf je de nare gedachten van je af.

Went het ooit? De confrontatie met de dood?

Deels. Mogelijk herinner je je overleden patiënten tot je eigen dood. En geloof me: een onverwachte confrontatie met de dood went nooit. Als je een overlijden aan ziet komen kun je je erop voorbereiden. Dan zie je de dood ook makkelijker als een bevrijding.

‘Toch zou ik nooit in een mortuarium willen werken’, zegt Marjan

Dat hoeft ook niet. Er zijn verpleegkundigen die de zorg voor overleden mensen mooi werk vinden. Het geeft hen een goed gevoel om de overledene toonbaar te maken voor dierbaren. Zo bewijzen zij de laatste eer aan de mens in het levenloze lichaam.

Samengevat

• Spanning ervaren bij een confrontatie met de dood is normaal
• Schaam je niet voor je gevoelens en deel je gedachten

Wat kun je nog meer doen?

Is het op jouw afdeling taboe om te praten over angst voor overleden patiënten?
Doorbreek dat. Nodig een uitvaartverzorger of mortuarium-medewerker uit om over zijn werk te vertellen tijdens een bijeenkomst met je team.

Ben je zelf niet bang voor overledenen? Houd dan vooral je jongere collega’s in de gaten. En adviseer hen hulp te zoeken als de angst hen belemmert in het werk.

Had je iets aan mijn blog? Dan is het blog : ‘Wat doe je als je patiënt het niet meer aankan’,  mogelijk ook interessant voor je.

The post Kun je angst voor overleden patiënten overwinnen? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

‘We worden zwaar onderbetaald. Wij slepen onze patiënten écht door de moeilijkste periodes in hun leven heen. Begrijp me goed. Ik haal veel voldoening uit mijn werk, maar een beetje meer salaris is wel op z’n plek.’, zegt Pieter.

De afgelopen tijd klinkt de roep om meer salaris in de zorg steeds harder. Het Algemeen Dagblad meldt op 23 maart 2018 dat ruim tweederde van alle verpleegkundigen en verzorgenden vindt dat ze te weinig verdient.

Lost meer salaris alle problemen op?

Nee. Maar we hoeven ook niet terug naar de tijd dat zorgverlening nog een soort vrijwilligerswerk was. En anno 2018 vinden de meeste mensen een beetje meer loon wel fijn, toch?

Verpleegkundigen en verzorgenden staan onder druk. En als je onder druk staat zet je uiteindelijk alles voor jezelf op een rijtje. Waarom doe je het werk dat je doet? Kom je nog steeds graag je bed uit om dat vandaag ook te doen? En last but not least: klopt het plaatje loon naar werken nog wel?

Dan begint er iets te knagen. Want genoeg verdienen om je energierekening te kunnen betalen is niet voldoende. Je wilt op waarde geschat en naar waarde betaald worden.

Word je in de zorg naar waarde betaald?

Nee. Als je aan een zorgopleiding begint, krijg je een leerlingensalaris. En ik weet nog goed hoe trots ik was op dat kleine beetje loon. Ik werkte in een psychogeriatrisch verpleeghuis en ik zat, net als mijn gediplomeerde collega’s, aan bedden van bewoners die gingen sterven.

En ik zag er óók tegenop om die ene bewoner te helpen. Hij beukte altijd hard op je rug als je je bukte om zijn voeten te wassen. Toch verdiende ik minder loon dan mijn gediplomeerde collega’s. En toen een patiënt met een psychiatrisch ziektebeeld me klemzette tegen een muur was ik oprecht bang dat ik dood zou gaan.

Heel naïef misschien, maar ik heb me vroeger geen seconde afgevraagd of ik wel naar waarde betaald werd. Ik wilde maar één ding: Zuster worden en zuster blijven. Want ik wilde zieke mensen helpen.

Veel verpleegkundigen stellen de vraag: ‘Waarom verdienen managers meer dan de mensen op de werkvloer?’

Ik wil niet vervelend doen, maar managers hebben een ander vak gekozen. Zij onderhandelen bijvoorbeeld met de zorgverzekeraars. En ze zijn verantwoordelijk voor de financiële gezondheid van een tehuis of ziekenhuis.

Ik weet niet hoe dat voor jou is, maar ik moet er niet aan denken om dat werk te doen. En het is wel prettig om in een instelling te werken waar geen financiële nood is.

Dus managers zetten hun talenten en kwaliteiten in op een ander vlak dan de zorgverlener aan het bed. Dat is niet beter of slechter en het zorgt er op z’n minst voor dat je als zorgwerker je baan behoudt.

Ja, ik weet het; er zijn ook slechte managers. Met alle respect: dat geldt óók voor verpleegkundigen en verzorgenden.

Zijn de financiële vergoedingen eerlijk verdeeld?

Nee. En dat is niet exclusief voorbehouden aan de zorg. Als ik de stratenmaker bezig zie op het Health Innovation Park in Zwolle denk ik: Je ligt de hele dag met je knieën op de grond en je sleept dag in dag uit met stenen en zand. Ik zou niet met je willen ruilen. En hoeveel salaris levert dát per maand op?

Denk je nu: ‘Dat is allemaal leuk, maar toch voelt het niet eerlijk?’

Dat snap ik heel goed. Gelukkig zijn er vakbonden die CAO-onderhandelingen voeren over het salaris van mensen die in de zorg werken. En neem van mij aan: dat doen ze met verve.

Daarnaast is er nog zoiets als een FWG- indeling, zodat de HR-afdeling in een zorginstelling op basis van onafhankelijke criteria kan bepalen welk salaris bij welke functie hoort.

En heb je er zelf al eens over nagedacht met hoeveel extra loon je tevreden bent?

Hoe nu verder?

Het werk dat je als zorgwerker doet is onbetaalbaar. En je betrokkenheid op je zieke medemens is waarschijnlijk groot genoeg om door te gaan, zelfs als je je onderbetaald voelt.

Zullen we het daar even bij laten? En het vertrouwen hebben dat anderen ervoor zorgen dat je ooit wél naar waarde betaald wordt?

O ja, en vergeet niet om je vakbondscontributie (deels) terug te vragen via je werkgever.

The post Waarom willen verpleegkundigen en verzorgenden meer salaris? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Is je leuke team een belemmering om van baan te switchen?

Als je ja zegt, ben je in goed gezelschap. Want ik kan wel twee elftallen vullen met verpleegkundigen die dezelfde struggle ervaren.

Marte onderzocht haar vraag tijdens een coachingstraject.

‘Ik weet niet of ik wel een andere baan wil. Ik werk nu in een hartstikke leuk team. Dat krijg ik vast nergens terug.’, zegt Marte.

‘Als je niet in een gezellig team werkte was je vast allang weggeweest. Dus je wilt je team het liefst meenemen?’

Marthe lacht: ‘Als dát zou kunnen.’

‘Waarom koos je ooit voor een baan in de zorg?’

Marte vertelt: ‘Als kind wist ik dat al. Toen ik vier werd kreeg ik een dokterskoffertje. Mijn moeder is óók verpleegkundige en ze vertelde prachtige verhalen over haar werk. En ze leerde me al vroeg hoe je met je duim de hartslag kunt voelen. Ze had zo’n ouderwetse polsteller. Ken je die nog?’

‘Dat zijn leuke herinneringen. Heb je ooit spijt gehad van je keus?’

Marte schudt haar hoofd: ‘Nee nooit. Als ik opnieuw moest kiezen ging ik weer de zorg in. Al heb ik wel ‘t gevoel dat de verhalen van mijn moeder mooier waren dan de verhalen waar ik mee thuiskom. We moeten steeds méér doen met minder mensen. Ik vind het werk zelf nog steeds leuk en we zijn écht een topteam. Dat maakt een hoop goed. Maar ik doe mijn werk nu teveel op mijn automatische piloot en dat wil ik doorbreken.’

‘Hoor ik het goed dat je op zoek bent naar meer verdieping in je werk?

En zijn er op je eigen afdeling geen mogelijkheden om je verder te ontwikkelen?’, vraag ik.

Marte knikt: ‘Dát is het. Ik wil graag meer uitdaging. En ik wil mijn leidinggevende nog niet vertellen dat ik op zoek ben naar iets anders. Pff, ik weet nu al dat er vast geen geld is voor een opleiding ofzo. En dan moet ik alsnog op zoek naar een andere werkplek.’

‘Heb je voor jezelf al helder welke uitdaging je zoekt?’

Marte zucht: ‘Ik heb geen idee. Dat moet ik zeker eerst weten?’

‘Ja dat lijkt me handig. Als het meezit blijf je gewoon in je eigen, gezellige team. En 95% van de verpleegkundigen die ik spreek, zegt dat ze in een leuk team werkt hoor.’

‘Ah, is dat zo? Maar ik moet nu gaan, want mijn dienst begint zo.’

Marte besloot uiteindelijk toch te solliciteren bij een andere zorgorganisatie. Vorige week kwam ik haar tegen op de markt. Ze vertelde enthousiast over haar nieuwe job. En je raadt het al: ze werkt weer in een team met een prima sfeer. Hoe kan het ook anders?

Ik zet de stappen voor je op een rijtje:

• Bepaal eerst of je in de zorg wilt blijven
• Onderzoek waar je goed in bent en kies een ontwikkelrichting
• Bespreek dat met je leidinggevende en blijf op je plek als je kansen krijgt
• Je neemt jezelf mee. Durf erop te vertrouwen dat het overal gezellig is

The post Hoe weet je zeker dat je in een gezellig team komt? (Als je gaat solliciteren). first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

‘Waarom gaan die mensen niet gewoon aan het werk? Ze zitten daar maar in dat achterkamertje te vergaderen. Alsof dat wat oplost.’

Anneloes bijt op haar lip. Ze vertelt verder: ‘Maar dat geldt niet alleen voor managers hoor. Ik kan daar zo boos om worden hè? Het gebeurde vanmorgen weer. Twee collega’s zaten al aan de koffie, terwijl ik géén tijd had om pauze te nemen.’

‘Ah, vertel eens, waar was je druk mee?’
Anneloes zucht: ‘Het lijkt me zinloos om erover te praten. Zeg me liever hoe ik het anders kan doen.’

Anneloes is een typisch voorbeeld van een bezige bij. En ze is niet de enige verpleegkundige met die eigenschap.

Wanneer ben je een bezige bij?

Je ploft ‘s avonds voldaan op de bank als je lekker veel gedaan hebt die dag. Tenminste, als het je lukt om nog even te relaxen voordat je naar bed gaat. Want je vaatwasser piept dat ie klaar is en op de strijkplank liggen nog een paar ongestreken bloesjes. Je denkt er niet bij na en je doet wat nog gedaan moet worden.

Stilzitten tijdens een werkvergadering zie je bijna als straf. Als er niet écht iets zinnigs besproken wordt, zie je dat als zinloos tijdverdrijf. Je had in dezelfde tijd óók nuttige dingen kunnen doen.

Is het erg als je een bezige bij bent?

Nee. Want je krijgt er energie van om lekker bezig te zijn. Daarmee laad je je batterijen op. Maar je to-do lijstje is eindeloos lang. En omdat je taakgericht bent, vergeet je zomaar het belang van een praatje met je collega.

Stel je voor dat je bezige bij-talent een rivier is. Als je geen dijken om je rivier bouwt krijg je last van overstroming.

Wat kun je doen om je eigenschap in toom te houden?

Gebruik je hoofd om controle te houden over je handen.

• Stel prioriteiten. Gebeurt er iets ergs als je in de tuin gaat zitten terwijl er nog broodkruimels op de vloer liggen?
• Kijk de kunst af bij je collega die dat talent niet heeft. Ze is niet lui, ze bekijkt de wereld op een andere manier
• Leer delegeren. Je hoeft niet alles zelf te doen en het komt ook goed als je collega dat in een ander tempo doet dan jij

Terug naar Anneloes:
Aan het einde van ons gesprek neemt Anneloes zich voor haar dienst morgen beter te structureren. Ze lacht: ‘Oké, je hebt ook wel gelijk. Ik kan de bedden ook ná mijn pauze opmaken.’

Herken je jezelf in de bezige bij?

Waarschijnlijk ben je ook een helper. Lees mijn blog: Hoe rekbaar is de zorgprofessional?

The post Ben je een bezige bij? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Deze verontrustende kop staat boven een artikel op de website van Nursing.
Op Facebook verschenen tot nu toe 131 reacties onder een gedeeld bericht over de werkdruk. De reacties liegen er niet om. Bij het lezen van die reacties lopen de rillingen over mijn rug. Veel mensen reageren met het woord: ‘herkenbaar’.
Het artikel werd 465 keer gedeeld.

Dan kun je zeggen: het leeft en dat is mooi.

Het is goed aandacht te vragen voor dit heikele punt. Want bij de helft van de verpleegkundigen staat het water aan de lippen. Dan is het te begrijpen dat zij ergens hun noodkreet en frustratie willen uiten.

Maar stel je eens voor dat de dreigende kop realiteit wordt?

Dat de helft van het huidige personeelsbestand aan verpleegkundigen uitwijkt naar een andere baan? Wat gebeurt er dan met de patiënten? En met de verpleegkundigen die wel in de zorg blijven werken?

Ben jij een verpleegkundige die overweegt te stoppen met het werk in de zorg?
Dan heb ik een dringende vraag aan jou.

Maar ook als het niet in je opkomt om te stoppen met je werk is het nuttig verder te lezen. Wellicht kun jij jouw collega, die dat wel overweegt, met deze vraag op een ander spoor zetten.

Wil je alsjeblieft ook de moeite nemen om stil te staan bij je eigen rol in dit geheel?  

Jij hebt waarschijnlijk ooit voor dit prachtige vak gekozen, omdat je zieke of kwetsbare mensen wilde helpen. En je vraagt jezelf nu af: ‘Hoe kan ik dit werk in de zorg blijven doen, zonder dat ik er zelf aan onderdoor ga?’

Zijn er mogelijk oplossingen die je zelf nog niet ziet?

Wat me het meest zorgen baart is dat de wijzende vinger richting anderen gaat.

Ik kom in deze discussie wijzende vingers tegen richting de overheid, de organisatie, de scholen en/of de leidinggevende.
En daar heb ik moeite mee. Want ook jij als verpleegkundige bent een belangrijk onderdeel in deze discussie. Of je dat nu beseft of niet:
Jij bent niet alleen de dupe, maar ook medeveroorzaker van dit probleem.

Nee, dat klinkt niet leuk en wellicht vind je dat ik chargeer. Maar het is wel een gegeven. De oplossing moet komen van de overheid, de organisaties, de managers én de verpleegkundigen.

Alleen jij kent jouw eigen kwetsbaarheden.

Jij bent degene die vanuit loyaliteit of verantwoordelijkheidsgevoel je eigen grenzen al dan niet systematisch overschrijdt. Dat is geen verwijt, maar een constatering. Ik zie het dagelijks gebeuren. Verpleegkundigen worstelen met de afweging tussen het bewaken van hun grenzen en hun loyaliteit naar patiënten en hun team. Dat gaat me aan het hart.

Overweeg jij, als verpleegkundige, te stoppen met je werk in de zorg?

Er staat een leger aan supervisoren en coaches paraat. Zij helpen je graag verder, zodat jij daarna een weloverwogen keuze kunt maken. Want het zou bloedzonde zijn als we jou onnodig verliezen voor de zorg.

De juiste volgorde is:

• Kijk eerst wat je zelf kunt doen.
• Klop aan bij je leidinggevende.
• Schakel hulp in, zodat je weerbaar wordt.
• Neem een besluit.

Vertrouw erop dat ondertussen ook op landelijk en organisatieniveau gewerkt wordt aan oplossingen. Dat lukt niet met een vingerknip en dat is zuur. En het blijft zeker goed daar aandacht voor te vragen. Maar geef je baan niet op voordat je ook zelf alle stappen hebt doorlopen. Want ook jij kunt helpen de dreiging van een leegloop in de zorg te keren.

The post Waarom je niet moet stoppen met je werk in de zorg. first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Opeens veer ik op als ik door mijn tijdlijn van facebook scrol. Een berichtje van een collega-coach die zich, net als ik, in haar begeleiding richt op zorgprofessionals. Ze vertelt dat ze een pas op de plaats gaat maken voor wat betreft haar praktijk. Ze heeft het gevoel aan een “dood paard” te trekken. Het lukt haar niet een acceptabel inkomen te generen uit haar praktijk. Ik schrik hiervan en in deze blog vertel ik waarom.

1 op de 3 zorgprofessionals heeft een verhoogd risico op een burn-out.

Dat bericht werd, als ik het me goed herinner, gevolgd door de ‘geruststellende’ mededeling dat dit aantal in andere landen nog vele malen hoger ligt.

Kunnen we het ons, met deze cijfers in het achterhoofd, permitteren om achterover te leunen en niets te doen? Ik zeg niet dat coaching bij alle zorgprofessionals een burn-out voorkomt, want daarvoor is de problematiek te complex. Maar ik durf wel te beweren dat coaching (en ook supervisie) zorgverleners helpt om zichzelf stevig en zelfverantwoordelijk in te zetten in hun werk.

Maar zorgverleners zijn helpers.

En helpers staan erom bekend dat ze zelf niet snel om hulp vragen. Zij lijken van elastiek dat steeds verder opgerekt kan worden. Totdat blijkt dat ook een ogenschijnlijk sterk elastiekje op een bepaald moment kan knappen.

Er zijn genoeg organisaties en teammanagers die zo goed mogelijk voor hun helpers zorgen. Zorg niet voor de helpers, maar laat de helpers leren hoe ze voor zichzelf kunnen zorgen. Want elke zorgprofessional kan leren zijn eigen stevige en zelfsturende plek in te nemen in zijn beroep.

Stel dat we door middel van coaching bereiken dat we van 1 op de 3 naar 1 op de 5 zorgprofessionals gaan die een verhoogd risico hebben op een burn-out. Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar dan ben ik al heel tevreden. Om over de besparing in verzuimkosten nog maar niet te spreken.

Voor mijn collega-coach betekent deze pauze in haar praktijk niet het einde van de wereld.  Misschien gaat zij wel hele andere mooie dingen doen. Maar hopelijk heeft ze, samen met mij en veel andere collega’s, de moed om op te komen voor het nut van persoonsgericht leren door zorgprofessionals. Want daar vaart niet alleen de zorgprofessional zelf, maar ook de organisatie wel bij.

Heb je het blog Hoe voorkom je een burn-out door teveel werk? ook gezien?

The post Hoe rekbaar is de zorgprofessional? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Je kent er vast wel één. De doorgewinterde zorgverlener die alles onder controle lijkt te hebben. Die zijn grenzen goed kan aangeven en zijn werk prima doet. Daarbij blijft hij ook altijd correct en vriendelijk in contact. Hij staat stevig in zijn beroep, is bijna nooit ziek en je hoort hem zelden klagen. “Hoge werkdruk? Ach, het is maar hoe je er zelf mee omgaat.” Verbannen we dit ontspannen beeld in de toekomst naar het land van Utopia?

In november 2016 haalde de zorgsector het nieuws door het verschijnen van een rapport van TNO. Hieruit bleek dat werknemers in de zorg de hoogste werkdruk ervaren van alle arbeidssectoren. Ook de emotionele belasting werd hoger dan gemiddeld gescoord. Overbodige regels, onnodige administratie, mantelzorg en te weinig invloed op werk en werktijden werden als belangrijkste oorzaken aangemerkt.

Dat bericht, in combinatie met de gegeven antwoorden op vragen in een enquête over werkdruk die ik zelf in 2015 onder 65 zorgverleners heb gehouden, blijft me bezighouden. Onderstaande vraag uit de door mij gehouden enquête wil ik in dit blog in de schijnwerpers zetten:

Zoals in bovenstaande grafiek te zien is, merken zorgverleners hun organisatie (41x) en hun afdeling (31x) aan als belangrijkste oorzaken van de beleving van een hoge werkdruk. Slechts 17 van de 65 zorgverleners waren van mening dat hun eigen persoonlijkheid invloed had op hun beleving van werkdruk. Ik weet niet wat jij ervan vindt, maar persoonlijk vind ik dat een schrijnend laag getal.
Dat brengt mij tot de stelling:

Zorgverleners zijn zich er in onvoldoende mate van bewust dat hun persoonlijkheid invloed heeft op de beleving van werkdruk.

Want zorgverleners kunnen wel degelijk leren hoe zij als persoon meer ontspannen in het werk kunnen staan. Daar zijn begeleidingstrajecten bij uitstek voor bedoeld. Het merendeel van de zorgverleners is echter niet van plan hier gebruik van te maken. Voor 41 van de 65 de door mij geënquêteerde zorgprofessionals is het zelfs ondenkbaar dat ze professionele
begeleiding zoeken bij het ervaren van hoge werkdruk.

Als ik me voorstel wat teammanagers in de zorg hier van merken, zie ik voor me hoe zij iedere dag tussen al die zorgverleners met verhitte hoofden door laveren.
Ze sussen, sturen bij, coachen en bieden een luisterend oor.

Wat kan de teammanager doen om het tij op een duurzame manier te keren?
Lijdzaam afwachten tot deze zorgprofessionals overspannen of burn-out thuis zitten lijkt me geen optie. Let in ieder geval op de signalen van overbelasting: klagen, tekenen van vermoeidheid, frustratie en frequent kort ziekteverzuim.
En grijp alsjeblieft in als je geen verbetering ziet. Want de kans dat de zorgverlener zelf tijdig een persoonsgerichte begeleidingsvraag stelt schat ik,
gezien de gegeven antwoorden, in als klein.

Een supervisie-traject of persoonlijke coaching helpt de vermoeide en gefrustreerde zorgverlener om een pas op de plaats te maken en stil te staan bij zichzelf.
Hij kan echt leren hoe hij zichzelf op een stevige en tegelijk meer ontspannen manier in kan zetten in zijn beroep.

Wil je als teammanager eerst meer informatie of sparren over een medewerker?  Neem gerust contact met me op.

The post Werkdruk in de zorg, door wie of wat wordt dat veroorzaakt? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.