Het Johari-venster: Geschikt voor team- en persoonlijke ontwikkeling.

The post Hoe goed ken jij jezelf? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

‘Waarom hoor ik alleen wat ik fout doe?’ vraagt Sylvan. Ik schuif de kom met mini-snickers naar hem toe. Hij schudt zijn hoofd: ‘Ik werk me uit de naad. Denk je dat mijn leidinggevende dat ziet? Mooi niet.’

Sylvan snakt naar een blijk van waardering.
Want ook als verpleegkundige heb je op z’n tijd een schouderklopje nodig.

Wat betekent het als je geen schouderklopjes krijgt?

Op een dag loopt Meindert mijn kantoor binnen: ‘Kan ik je even spreken?’ Ik zeg: ‘Natuurlijk. Moet ik me vasthouden? Wacht, ik haal eerst koffie.’

Meindert kucht. ‘Ik ga weg. Over twee maanden begin ik bij Buurtzorg.’
‘Tjee,’ zeg ik. Ik slik. ‘Gefeliciteerd.’
Meindert vraagt of ik een aanbevelingsbrief wil schrijven. Dat wil ik zeker. Ik kan zó 10 dingen opnoemen waar Meindert goed in is. Bijvoorbeeld: hij kan fantastisch moeilijke ziektebeelden uitleggen. Leerling-verpleegkundigen hangen aan zijn lippen. Hij vecht als een leeuw voor zijn patiënten. Hij krijgt het voor elkaar dat zijn patiënt een dag eerder voor zijn ingreep gaat. Artsen nemen zijn opmerkingen serieus.

Als Meindert mijn aanbeveling leest zie ik vlekken in zijn nek: ‘Had ik maar eerder geweten dat je zó over me denkt.’

Wat kun je zélf doen om een schouderklopje te krijgen?

Je denkt: schouderklopjes kun je niet afdwingen. Maar waarom eigenlijk niet?

Als je het ziet als feedback vragen wordt het makkelijker. Stel: Je doet een project om de communicatie met de zaalartsen te verbeteren. Soms bekruipt je het gevoel dat je op de kermis tussen de botsauto’s bent beland.

Maar als je na een tijdje merkt dat je inspanningen toch leiden tot meer begrip tussen artsen en je collega’s ben je best een beetje trots op jezelf. Dat mag, hè?

Wat let je om aan je leidinggevende te vragen: ‘Wil je me feedback geven op dat project? Wat deed ik goed en wat kan beter?’

Hoe vraag je om feedback?

Sylvan neemt een mini-snicker.
‘Weet je zeker dat je teamleider het niet ziet?’ vraag ik. ‘Of heeft ze het te druk?’
Hij haalt zijn schouders op. ‘Volgens mij ziet ze helemaal niks.’
‘Heb je dat al wel eens aan haar gevraagd, dan?’
Hij schudt zijn hoofd. ‘Eh… nee.’

Samengevat:

• Je behoefte aan een schouderklopje is normaal
• Je mag er zelf om vragen

En nu?

Waar heb je de afgelopen maand veel tijd en energie aan besteed? Vraag feedback aan je leidinggevende.

The post Heb je behoefte aan een schouderklopje? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Ze steunt op de rollator. De groenteman knikt haar vriendelijk toe: ‘Gaat het al wat beter met de duizeligheid?’
‘Nou, die pillen doen helaas niet zoveel.’

Tien minuten later loopt ze de winkel uit. De groenteman zegt: ‘Klanten als zij komen hier voor een praatje. Die zak mandarijnen is bijzaak. En ja, dan moet het snijden van de hutspot maar even wachten hè? Want dit geeft de sjeu aan mijn werk.’

De groenteman heeft een engelengeduld.
Sommige verpleegkundigen hebben dat ook.

Wat is engelengeduld?

Engelengeduld is de overtreffende trap van geduld. Als je geduldig bent, stuur je je gevoel van ongeduld eerst naar je verstand. Maar jij houdt controle over de manier waarop je reageert.
Heb je engelengeduld? Dan accepteer je de omstandigheden zoals ze zijn, want haast staat niet in je woordenboek. Je verstaat de kunst van vertragen. En anderen zijn jaloers op jouw eindeloze geduld.

Kun je engelengeduld leren of zit het in je?

Als je in de wieg ligt heb je geen engelengeduld. Geduld leer je in de kindertijd. Denk maar aan een peuter die stampvoetend door de kamer loopt, omdat hij nú een koekje wil. Hij moet nog leren hoe hij zijn boosheid onder controle krijgt.

Wat betekent engelengeduld voor je patiënt?

Met engelengeduld geef je je patiënt het gevoel dat je er voor hem bent. Niet alleen lijfelijk, maar ook met je gedachten. Dat is belangrijk. Want of je dat nu wilt of niet: je patiënt voelt zich afhankelijk van jou.

Elke patiënt is ongewenst stilgezet. Middenin de snelle wereld van de zorg. Als zijn heup gebroken is heeft hij tijd nodig om uit bed te komen. Als hij dement is maakt hij graag een praatje met jou, maar wel elke 5 minuten precies hetzelfde praatje. Dat vraagt engelengeduld.

Maar het is toch onmogelijk om in elke situatie geduldig te blijven?

Mwah. Het ligt eraan hoe je het bekijkt. In elke situatie geduld uitstralen kan. Dat geduld ook echt erváren vraagt oefening.

Ik heb nog nooit iemand horen zeggen dat hij engelengeduld heeft. Bestaat het überhaupt wel?

Engelengeduld bestaat omdat anderen het zo zien. Wie het heeft vindt het niet bijzonder en zegt: ‘Zo ben ik nu eenmaal’.

Neem Jantien

Op de afdeling waar Jantien werkt wonen mensen met niet- aangeboren hersenletsel. Vandaag is mevrouw Pietersen opgenomen. Jantien schudt haar hand en mevrouw vraagt: ‘Zuster, welke dag is het vandaag?’ Jantien glimlacht en zegt: ‘Het is vandaag maandag’.
Tijdens de overdracht naar de late dienst vertelt Jantien: ‘Ik ben de tel kwijt hoe vaak ik mevrouw Pietersen heb verteld dat het vandaag maandag is. Dat lijkt me toch zó naar. Niet meer te weten welke dag het is’.

Of Betsy

Ik was haar leidinggevende. Een patiënt belt of hij een afspraak kan maken. O gatsie, hij zal toch geen klacht hebben? De volgende middag zit meneer Wicknick tegenover me. ‘Mevrouw, kan ik een stukje laten plaatsen in een personeelsblad ofzo? Want ik wil vertellen over Betsy. Toen ik hier kwam had ik moeite met slikken. Zij nam drie kwartier de tijd om me te helpen. Drie kwartier. Beloof dat u me gelooft, want ik lieg niet hoor. Drie kwartier. En dan heb ik het alleen nog maar over twee boterhammen hè?

Even samenvatten

• Engelengeduld is geduld in het kwadraat
• Geduld kan groeien
• Je patiënt vaart er wel bij

En nu?

Volg morgen bewust het tempo van je eerste patiënt. En voel wat er in je lijf gebeurt. Heb je een vraag? Blijf er niet mee rondlopen, want dat lost niets op.

The post Hoe kom je aan engelengeduld? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Deze verontrustende kop staat boven een artikel op de website van Nursing.
Op Facebook verschenen tot nu toe 131 reacties onder een gedeeld bericht over de werkdruk. De reacties liegen er niet om. Bij het lezen van die reacties lopen de rillingen over mijn rug. Veel mensen reageren met het woord: ‘herkenbaar’.
Het artikel werd 465 keer gedeeld.

Dan kun je zeggen: het leeft en dat is mooi.

Het is goed aandacht te vragen voor dit heikele punt. Want bij de helft van de verpleegkundigen staat het water aan de lippen. Dan is het te begrijpen dat zij ergens hun noodkreet en frustratie willen uiten.

Maar stel je eens voor dat de dreigende kop realiteit wordt?

Dat de helft van het huidige personeelsbestand aan verpleegkundigen uitwijkt naar een andere baan? Wat gebeurt er dan met de patiënten? En met de verpleegkundigen die wel in de zorg blijven werken?

Ben jij een verpleegkundige die overweegt te stoppen met het werk in de zorg?
Dan heb ik een dringende vraag aan jou.

Maar ook als het niet in je opkomt om te stoppen met je werk is het nuttig verder te lezen. Wellicht kun jij jouw collega, die dat wel overweegt, met deze vraag op een ander spoor zetten.

Wil je alsjeblieft ook de moeite nemen om stil te staan bij je eigen rol in dit geheel?  

Jij hebt waarschijnlijk ooit voor dit prachtige vak gekozen, omdat je zieke of kwetsbare mensen wilde helpen. En je vraagt jezelf nu af: ‘Hoe kan ik dit werk in de zorg blijven doen, zonder dat ik er zelf aan onderdoor ga?’

Zijn er mogelijk oplossingen die je zelf nog niet ziet?

Wat me het meest zorgen baart is dat de wijzende vinger richting anderen gaat.

Ik kom in deze discussie wijzende vingers tegen richting de overheid, de organisatie, de scholen en/of de leidinggevende.
En daar heb ik moeite mee. Want ook jij als verpleegkundige bent een belangrijk onderdeel in deze discussie. Of je dat nu beseft of niet:
Jij bent niet alleen de dupe, maar ook medeveroorzaker van dit probleem.

Nee, dat klinkt niet leuk en wellicht vind je dat ik chargeer. Maar het is wel een gegeven. De oplossing moet komen van de overheid, de organisaties, de managers én de verpleegkundigen.

Alleen jij kent jouw eigen kwetsbaarheden.

Jij bent degene die vanuit loyaliteit of verantwoordelijkheidsgevoel je eigen grenzen al dan niet systematisch overschrijdt. Dat is geen verwijt, maar een constatering. Ik zie het dagelijks gebeuren. Verpleegkundigen worstelen met de afweging tussen het bewaken van hun grenzen en hun loyaliteit naar patiënten en hun team. Dat gaat me aan het hart.

Overweeg jij, als verpleegkundige, te stoppen met je werk in de zorg?

Er staat een leger aan supervisoren en coaches paraat. Zij helpen je graag verder, zodat jij daarna een weloverwogen keuze kunt maken. Want het zou bloedzonde zijn als we jou onnodig verliezen voor de zorg.

De juiste volgorde is:

• Kijk eerst wat je zelf kunt doen.
• Klop aan bij je leidinggevende.
• Schakel hulp in, zodat je weerbaar wordt.
• Neem een besluit.

Vertrouw erop dat ondertussen ook op landelijk en organisatieniveau gewerkt wordt aan oplossingen. Dat lukt niet met een vingerknip en dat is zuur. En het blijft zeker goed daar aandacht voor te vragen. Maar geef je baan niet op voordat je ook zelf alle stappen hebt doorlopen. Want ook jij kunt helpen de dreiging van een leegloop in de zorg te keren.

The post Waarom je niet moet stoppen met je werk in de zorg. first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Opeens veer ik op als ik door mijn tijdlijn van facebook scrol. Een berichtje van een collega-coach die zich, net als ik, in haar begeleiding richt op zorgprofessionals. Ze vertelt dat ze een pas op de plaats gaat maken voor wat betreft haar praktijk. Ze heeft het gevoel aan een “dood paard” te trekken. Het lukt haar niet een acceptabel inkomen te generen uit haar praktijk. Ik schrik hiervan en in deze blog vertel ik waarom.

1 op de 3 zorgprofessionals heeft een verhoogd risico op een burn-out.

Dat bericht werd, als ik het me goed herinner, gevolgd door de ‘geruststellende’ mededeling dat dit aantal in andere landen nog vele malen hoger ligt.

Kunnen we het ons, met deze cijfers in het achterhoofd, permitteren om achterover te leunen en niets te doen? Ik zeg niet dat coaching bij alle zorgprofessionals een burn-out voorkomt, want daarvoor is de problematiek te complex. Maar ik durf wel te beweren dat coaching (en ook supervisie) zorgverleners helpt om zichzelf stevig en zelfverantwoordelijk in te zetten in hun werk.

Maar zorgverleners zijn helpers.

En helpers staan erom bekend dat ze zelf niet snel om hulp vragen. Zij lijken van elastiek dat steeds verder opgerekt kan worden. Totdat blijkt dat ook een ogenschijnlijk sterk elastiekje op een bepaald moment kan knappen.

Er zijn genoeg organisaties en teammanagers die zo goed mogelijk voor hun helpers zorgen. Zorg niet voor de helpers, maar laat de helpers leren hoe ze voor zichzelf kunnen zorgen. Want elke zorgprofessional kan leren zijn eigen stevige en zelfsturende plek in te nemen in zijn beroep.

Stel dat we door middel van coaching bereiken dat we van 1 op de 3 naar 1 op de 5 zorgprofessionals gaan die een verhoogd risico hebben op een burn-out. Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar dan ben ik al heel tevreden. Om over de besparing in verzuimkosten nog maar niet te spreken.

Voor mijn collega-coach betekent deze pauze in haar praktijk niet het einde van de wereld.  Misschien gaat zij wel hele andere mooie dingen doen. Maar hopelijk heeft ze, samen met mij en veel andere collega’s, de moed om op te komen voor het nut van persoonsgericht leren door zorgprofessionals. Want daar vaart niet alleen de zorgprofessional zelf, maar ook de organisatie wel bij.

Heb je het blog Hoe voorkom je een burn-out door teveel werk? ook gezien?

The post Hoe rekbaar is de zorgprofessional? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.