2020

Rutte, De Jonge, de media én zorgverleners benadrukken: ‘Corona is geen griepje.’ Op tv zag je dagelijks beelden van IC-verpleegkundigen die patiënten op de buik draaiden. Kennelijk moesten beelden de uitspraak bekrachtigen dat Corona geen griepje is?

Op mijn netvlies verschenen beelden vanuit een herinnering: Mijn moeder, op haar buik in het IC bed. Dat begon met een griepje. Ondanks de griepprik. Binnen 24 uur stierf ze.

Daarmee wil ik het leed van het afgelopen jaar absoluut niet bagatelliseren

Het Coronavirus trof niet één familie, maar ons hele land. Je kon niet ontsnappen aan het unheimische gevoel van onheil, ziekte en dood. En als je je erop verheugde om met Kerst op een strandbed aan de Grote Knip te liggen, kwam je ook bedrogen uit.

Als ik je ‘s nachts wakker maak, kun je de regels opdreunen: ‘Blijf thuis, was je handen, houd 1,5 meter afstand, doe een mondkapje voor, nies in je elleboog en gebruik papieren zakdoekjes.’  Het klinkt als een militaristisch commando. En deze toon werd voortgezet: Zorgprofessionals werden frontlinie-werkers tijdens de coronacrisis.

Vanuit het perspectief van vechten tegen het virus, snap ik de vergelijking met een oorlogssituatie

Ik las het afgelopen jaar twee boeken van Edith Eger: De keuze en Het geschenk. Edith Eger overleefde een jaar gevangenschap in Auschwitz. Ze werd gedwongen om te dansen voor Josef Mengele, diende als menselijk schild op treinwagons om de lading te beschermen tegen Britse bommen, werd uitgehongerd en haar rug was gebroken door het zware lichamelijke werk.

Voor geen goud zou ik het afgelopen Coronajaar willen ruilen met een jaar in Auschwitz

Corona is een rondwarend virus. Auschwitz was de huiveringwekkende keuze van één mens. Dat alleen al maakt de vergelijking met oorlog voor mij wrang. Maar ik snap ook dat we met de oorlogsvergelijking proberen om iets overweldigends te duiden waar nog geen woorden voor zijn.

In de 14e eeuw stierven miljoenen mensen aan de pest

Men probeerde de Zwarte dood te verdrijven door maatregelen als goede hygiëne en afzondering. Na de pestuitbraak was het nog niet voorbij. Want er moest een schuldige zijn. De wijzende vinger ging naar de Joden, omdat zij verantwoordelijk zouden zijn voor de verspreiding van het virus.

De geschiedenis leert dus dat een ziekte-uitbraak wel degelijk kan leiden tot een echte oorlogssituatie. En in de 14^e eeuw was er nog geen social media en geen trollen-leger. Laten we hopen dat de geschiedenis zich niet herhaalt.

En nu?

Veel verzorgenden, (specialistisch) verpleegkundigen en artsen lopen fysiek en mentaal op hun tandvlees na het loodzware Coronajaar. Het voortslepende gedoe rondom functiedifferentiatie, salarisverhoging en de zorgbonus maakten het er niet beter op. En wat dacht je van de toenemende agressie tegen zorgverleners?

Dus beste medelanders: Slik je korte lontje alsjeblieft in voordat het ontploft.

Vuurwerk

Deze jaarwisseling draag ik het niet afgeschoten vuurwerk in alle kleuren van de regenboog op aan jou: De zorgprofessional, die zich in 2020 het vuur uit de sloffen werkte.

Voor nu wens ik je gezonde en vooral vreedzame kerstdagen toe.

Ben je zorgprofessional, staat het water je aan de lippen en heb je behoefte aan een luisterend oor?  Neem gerust contact met me op

The post Vuurwerk voor zorgprofessionals first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

De pijn werd steeds erger en pas toen ik middenin de nacht mijn bed uitging om een paracetamol te halen, ben ik naar de tandarts gegaan.’

Een verpleegkundige vertelde me dat herkenbare verhaal. En ik vroeg me af:

Waarom wuiven we onze prille klachten weg?

En wat is de overeenkomst met de opmaat naar een burn-out? Wuif je dan óók stiekem je prille klachten weg?

Ik spreek veel mensen die dat inderdaad doen. Dan hoor ik dingen als: ‘Het is nu een drukke tijd he? Als: corona voorbij is, ik verhuisd ben, mijn kinderen groter zijn, het personeelstekort opgelost is, ik minder ga werken enzovoorts. Dan komt het vast goed.’ En doorrr.

Daarom heb ik een vraag aan je.

Hoe gaat écht met jou?

Heb je helder welke signalen je ongemerkt naar de rand van het burn-out ravijn leiden?

Niet? Dan is het tijd voor actie.

Maak dit weekend nog een preventieplan. Ook als je eerder een burn-out kreeg is het zinvol om dat te doen.

Hoe doe je dat?

Ik geef je een voorbeeld van een preventieplan. Tijdens fase één kun je nog makkelijk terugschakelen, maar als je fase twee en drie er bovenop stapelt, wordt dat een stuk lastiger. In onderstaand voorbeeld zie je dat de signalen bij elke stap in ernst toenemen.

• Je verwaarloost je huishouden of je verwijdert direct elk stofje dat je ziet liggen
• Je verwaarloost je sociale contacten, of je neemt juist de hele wereld op je nek
• Je verwaarloost je zelfzorg, of je bent juist obsessief bezig met eten of sporten

Je kunt er natuurlijk ook voor kiezen om je preventieve signaleringsplan gedetailleerder te beschrijven.

Ook daar geef ik je een voorbeeld van

• Je hebt regelmatig last van lichte klachten, zoals bijvoorbeeld oorsuizingen of vermoeidheid
• Na je vrije dagen of een weekendje weg, ben je niet écht uitgerust. Je hoofd zit vol of het wordt al lastiger om keuzes te maken
• Je kunt je werk of je problemen niet meer relativeren of loslaten. Je krijgt het gevoel dat alles wat je beetpakt je bij de handen afbreekt of je wordt onzeker

Welke signalen je ook opschrijft: Als je zelf geen actie onderneemt trekt je uitgeputte lichaam zelf aan de noodrem. Dan heb je weinig meer te vertellen en word je vanzelf stilgezet.

Wat doe je als eerste bij elke fase?

Ontrafelen wat er speelt en overzicht creëren. Schrijf alles op waar je hoofd zo druk mee is.

Daarna ga je skippen

Nee, zeg nu alsjeblieft niet dat dat niet kan. Als je lichaam morgen aan de noodrem trekt heb je niks meer te willen.

Geef je lichaam de broodnodige rust

En doe elke dag een herstelgerichte activiteit. Schrijf voor jezelf een rijtje herstel bevorderende activiteiten op. Voorbeelden: Een strandwandeling maken, je hart luchten bij je vriendin, vragen of je partner een tijdje voor wil koken of koop een bos rozen voor jezelf. Het maakt  niet uit wat het is. Als het jou maar helpt.

Zoek de stilte op

Doe elke dag minimaal één ding waar jij van gaat glimlachen. En schrijf elke avond drie dingen op waar je trots op bent.

Of je een ontsteking aan je wortelkanaal altijd kunt voorkomen, weet ik niet. Als je elke dag flost, je mond na het poetsen met mondwater spoelt en elk halfjaar voor controle naar de tandarts gaat, helpt dat allicht. Maar verder ben ik een leek op tandartsgebied.

Maar ik geloof wél dat je een burn-out kunt voorkomen. Wil je er zeker van zijn dat jij je best hebt gedaan om zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen?

Maak dan aankomend weekend je persoonlijke preventieplan

Lukt het je niet alleen om je preventieplan te maken of komt het er niet van? Laat het me weten. Ik  help je graag op weg.

Kun je zelf niet bedenken wat jou helpt om rust in je hoofd te ervaren? Doe dan inspiratie op in mijn gratis E-book: 40 onmisbare tips voor rust in je hoofd.

The post Hoe gaat het met je? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Waar ze niks aan kan doen: Trudy stamt uit de verloren generatie.

Als je je herinnert dat Ding-A-Dong van Teach-In het songfestival won, behoor je waarschijnlijk óók tot die generatie.

De verloren generatie of generatie X lag tussen 1955 en 1970 in de wieg.

Wat kenmerkt de verloren generatie?

De moeders van de verloren generatie-kinderen werkten bijna nooit in loondienst. En de kinderen kregen daar uiteraard een staartje van mee. Toen deze dochters opgroeiden, stopten ze met werken als er kinderen geboren werden en/of ze hadden een parttimebaan.

Je had als verloren generatie-vrouw ook een beetje pech, want je wandelde net op het verkeerde moment de arbeidsmarkt op. Ik herinner me nog dat onze opleidingsgroep in 1982 te horen kreeg dat we niet konden rekenen op baangarantie na onze Ziekenverzorging-diplomering.

Dat tijdperk werd in 1983 bezongen door het Klein Orkest. Ik heb wel een paar witbiertjes nodig om ernaar te kunnen luisteren, maar tóch.

Kredietcrisis 2008

Je kunt het je nu bijna niet meer voorstellen, maar de wet die de kinderopvangtoeslag regelt, dateert uit 2005. Ik behoor zelf tot de verloren generatie moeders die ervoor koos om alleen moeder te zijn. Van mijn 20e tot mijn mijn 36e heb ik volledig voor mijn drie kinderen gezorgd en daar heb ik geen moment spijt van gehad. Maar als je rond 2008 de arbeidsmarkt op wilde of je wilde meer gaan werken, viel je door de kredietcrisis wél weer precies met je neus in de werkloosheidsbagger.

Het goede nieuws is:

De term verloren generatie betekent natuurlijk niet dat je écht verloren bent. Ik zie dat velen in jouw en mijn generatie er niet voor terugdeinzen om te leren drummen, de Nijmeegse Vierdaagse te lopen of een Nieuwjaarsduik te nemen. Dan ben je in mijn ogen eerder een held dan een loser.

En in mijn optiek heb je als X-vrouw nog meer prachtige kenmerken.
Ik noem er een paar:

• Als het moet loop je gerust een stapje harder
• Je springt niet meer als een bok op een haverkist wanneer het even tegenzit
• Je hebt kwaliteit hoog in het vaandel staan
• Hoewel je je soms een platgedrukte hamburger tussen twee broodjes voelt, laveer je toch maar mooi tussen al je rollen door. Of dat nu gaat om de zorg voor of om je kinderen, kleinkinderen, mantelzorgen voor een dierbaar familielid of die extra dienst bij je werkgever
• Je vult je boekenwijsheid aan met een bak aan levenservaring

Zie je zelf óók wel hoe stoer én flexibel je bent?

Hoe oud je werkelijk bent wordt niet bepaald door je leeftijd, maar door je fysieke en mentale veerkracht. Als je de handdoek zelf in de ring gooit door te zeggen dat je ergens te oud voor bent, bevestig je dat stigma. Gebruik je kalenderleeftijd dus nooit als dekmantel om achter de coulissen te verdwijnen.

Natuurlijk is het wél verstandig om kosten en baten tegen elkaar af te wegen. En het is ook zeker nuttig om je context en je draagkracht en draaglast daarin mee te nemen. Maar dát is iets anders dan zeggen: ‘Daar ben ik te oud voor.’

En ja, na Koos Werkeloos en de kredietcrisis zitten we helaas nu óók als 50+ in het Corona-schuitje.

Maar als er anno 2020 érgens supermooie ontwikkelkansen liggen voor 50+ vrouwen, is dat wel in de zorg, de sociale sector en het onderwijs.

Ik geloof erin dat je nooit te oud bent om te leren en dat je ook nooit te oud bent om van baan te switchen. Ga, met gepaste trots, voor je waarde staan en laat zíen dat je niet verloren bént.

Hup. Zet je -daar ben ik te oud voor- idee buiten de deur en haal je beentjes van de vloer voor Summer Of 69.

The post Waarom je nooit moet zeggen dat je daar te oud voor bent. (Oké, tenzij je topsporter wilt worden). first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

In de boom zie je hem bijna niet.Verscholen tussen grote bladeren, hangt hij daar gewoon en hij hoopt op een zachte val. Dan laat de boom zijn stekelige bolster los. Eindelijk kan hij zijn ware aard laten zien. De kastanje valt glimmend van trots in het gras. Tot hij verdwijnt in de jaszak van een blije kleuter. Twee weken later verliest hij zijn glansen krijgt hij als eerbetoon, een plek als spin in het web. De zorgwerker: Je ziet haar bijna niet.Verscholen tussen managementlagen. Ze is er gewoon en ze hoopt vurigop veilig werken en een rustige dienst. Dan valt COVID-19 uit de lucht.Eindelijk ziet de wereld haar ware aard. De zorgwerker krijgt applaus, maar ze valt pas om 2.00 uur huilend in slaap. Tot ze achterblijft met de leegte van niets.Vijf maanden later verliest haar werk zijn glans. Ze overweegt de zorg te verlaten, maar ze verzucht: ‘Wie zorgt er voor mijn patiënten, dan?’

The post Wie zorgt er voor mijn patiënten, dan? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

In 2016 nam ik afscheid van Greetje. Ze volgde een traject waarin ze leerde hoe ze haar energiebalans op peil kon brengen.  In 2018 kwam ik haar bij toeval tegen bij de Albert Heijn.  Ze vertelde dat ze inmiddels ook een andere baan had. Toen ik wegliep riep ze me na: ‘Leuk hè? Tóch weer een zorgbaan. En dan te bedenken dat ik in 2016 wilde stoppen met mijn werk in de zorg.’
‘Ja, mooi. Kom gerust nog eens langs voor een bakkie koffie en een APK.’

Vorige week kwam ze dat bakkie halen

Greetje vertelt: ‘Ik ben blij met mijn nieuwe baan. Maar ik trapte tóch weer in mijn helpers-valkuil. Ik heb zelfs een paar weken thuis gezeten om uit te rusten.’

Ik zeg: ‘Ah, fijn dat het je lukte om er bovenop te komen. En wat doe je nu anders dan vóórdat je uitviel?’

Ze kijkt me met grote ogen aan

Dan brandt ze los: ‘Poeh, moeilijke vraag. Er is te weinig gekwalificeerd personeel, dus ik fungeer ook als vraagbaak voor mijn collega’s. En ik wil mijn patiënten niet in de steek laten. Ik weet dat het ver gaat, maar ik maak me er nu al zorgen over hoe dat straks allemaal gaat als ik met vakantie ben.’

Ik glimlach: ‘Ja, dat gaat te ver

We kunnen daar straks nog even over doorpraten, maar dat is niet helemaal een antwoord op mijn vraag. Wat doe je nu ánders dan voordat je uitviel?’

Ze valt stil. Ik pak een vel papier uit de kast en ik trek een lijn.  Ik geef de stift aan Greetje en ik vraag: ‘Wil je vanaf september vorig jaar tekenen hoe het volgens jou zit met je balans?’

Haar plaatje ziet er ongeveer zo uit

Greetje kijkt ernaar en ze zegt: ‘Ik schrik er zelf van.’

‘Dat je een inzicht opdoet lijkt me goed nieuws’, zeg ik. ‘Wat ga je vanaf nú doen om te voorkomen dat je naar beneden keldert?’

‘Als mijn oren suizen, weet ik wel hoe laat het is. Maar oké, ik ga elke dag een uur met een boek op de bank én een half uur wandelen. Verder wil ik op mijn vrije dagen geen werk-gerelateerde dingen meer doen. Dus: Ik ga meer tijd nemen voor herstel. Toch wel nuttig, zo’n APK.’

‘Top. Als je doet wat je zegt, kom je er wel.’

En nu: Hoe zit het met jouw energiebalans? Teken ook eens zo’n lijn vanaf januari tot juli. Ziet dat er goed uit? Fijn, hou dat vast.

Zie je kronkels die je liever niet wilt zien? Als je weet wát je te doen staat en hóe je dat doet, kom dan in actie. Als je dat niet weet ben je van harte welkom bij de club van krachtige zorgprofessionals, die niet bang zijn om een hulpvraag te stellen.
Vul gerust het  intakeformulier in. Je krijgt binnen een week een schriftelijke reactie.

The post Verlies je óók teveel energie? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

De kinderen uit de buurt.
Ze skeeleren op de stoep.
Ze krijten op de straat.
Tóch missen ze het gewone alledaagse.

De puber strikt zijn gympen vast.
Hij gooit een hengel over zijn schouder.
Hij stapt op zijn fiets en hij denkt:
‘Ik mis het gewone alledaagse.’

De jonge moeder verstijft van schrik.
Aan de overkant van de straat roept een man:
‘Met je kínderwagen boodschappen doen? Schaam je díep.
Ze mist het gewone alledaagse.

De papa zit op zolder achter zijn bureau.
Zijn kinderen bekvechten om een blauwe legosteen.
‘Nog even en ik gooi mijn laptop uit het raam.’
Hij mist het gewone alledaagse.

De vrijgezel voelt zich getrouwd met zijn balkon.
Zonder ringen, slingers en ballonnen.
Hij staart naar de horizon.
Hij mist het gewone alledaagse.

De pensionaris loopt over de dijk.
Hij voelt een kriebel in zijn keel.
Schichtig kijkt hij om zich heen.
Hij mist het gewone alledaagse.

De lokale ondernemer past zijn openingstijden aan.
Hopelijk voor even.
Hij vraagt zich af: ‘Ga ik de crisis overleven?’
Hij mist het gewone alledaagse.

De vakkenvuller leerde vechten
voor een hoepel-brede ruimte.
Om adem te halen en zodat
het toiletpapier de nok blijft raken.
Hij mist het gewone alledaagse.

Het zorgpersoneel splijt zich in tweeën:

De acute as met tranen van verdriet en
zweet op het voorhoofd.
Ze slepen zich voort want het móet.

De achterhoede wiebelend op hun stoel.
Zo gênant, dat applaus voor de zorg.
Dat heb ík niet verdiend.
Ik wacht. Maar ik zie
geen patiënt.
Ze missen het gewone alledaagse.

De koopman wijzigt zijn aanbod
in mondkapjes, beschermbrillen en plexiglas.
De bevolking juicht: ‘Fantastisch gedaan.’
Óók de koopman mist het gewone alledaagse.

De ZZP-er verandert zijn prijzen in
gratis en nog eens gratis.
Wat hoort hij daar?
‘Kunnen we dat vertrouwen? Is dat geen eigenbelang?’
Hij mist het gewone alledaagse.

De vrouw met haar zilvergrijze haren
leerde beeldbellen, dat wél.
Maar haar warme hart stierf van eenzaamheid.
Ze miste het gewone alledaagse.

De zieke voelt waar het om gaat.
Hij hoopt slechts vurig dat zijn lijf
dat klote-virus overwint.
Zodat hij terug kan keren
in het gewone alledaagse.

En jou, die ik vergeten ben,
Voelt dat als een dolksteek door je ziel?
Troost je. Dan hebben we één ding gemeen:
We missen het gewone alledaagse.

The post Het gewone alledaagse first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Net als veel collega-verpleegkundigen werkt Amber op een verpleegafdeling waar géén Corona patiënten worden verpleegd.

Zelfs op mijn beeldscherm springen Ambers helderblauwe ogen naar voren

Ik zeg: ‘Dat is nu óók wat. Ik kan je zelfs geen drinken aanbieden.’ Amber houdt haar theeglas omhoog voor de lens.

Ze vertelt verder: ‘Zoals je in het Algemeen Dagblad  kon lezen, blijven de gewone patiënten weg. En je zóu zeggen: Lekker rustig toch?’

Toch voelt het alsof ik wiebelig op mijn stoeltje onder de parasol zit

Alsof de weerman aankondigde dat er in de loop van de dag zware onweersbuien over ons land trekken met kans op windkracht 12.  Dan blijf je tóch met een schuin oog naar de lucht kijken, he?

En dat er flikkerende neonlampen op de zorg schijnen, vind ik zeker terecht

Maar ik voel me bijna schuldig, omdat ik hier geen bijdrage aan lever. O ja, ik ben trots op ons ziekenhuis en op mijn collega’s die wél in de frontlinie staan. Maar om nou te doen alsof wij het állemaal heel pittig hebben? Dat vind ik zwaar overdreven.

En mijn communicatieprobleem met mijn collega is óók als sneeuw voor de zon verdwenen. De meer dominante types lijken zich ietwat bescheidener opstellen. Ik wilde mezelf meer laten horen, maar dat hoeft dus niet meer.’

Ze schiet in de lach:

‘Genoeg geklaagd. Je zou bijna denken dat ik de weg kwijt ben.’

‘Haha, we hebben allemaal het gevoel alsof we om 12 uur ’s nachts midden in een jungle gedropt zijn.’, zeg ik.  ‘Maar vertel eens: Waar heb je nú het meeste last van?’

Amber antwoord direct:

‘De onzekerheid. Het niet weten hoelang dat gaat duren, hoe de wereld eruitziet ná Corona en de angst dat ik onderweg dierbaren verlies.

En ten diepste ben ik misschien wel bang voor mezelf. Mijn gedachten dwalen sneller af als ik een boek lees en soms heb ik last van sombere gedachten. En op mijn werk voel ik me zelfs een beetje nutteloos. Niet dat ik daar 24 uur per dag over nadenk ofzo. En ik slaap prima, maar toch.’

Ik zeg: ‘Dat lijken me normale reacties op een abnormale situatie. Kun je erkennen en accepteren dat je je onzeker voelt? Want dat mág. Als dat lukt, komt er vanzelf ruimte om te ontdekken waar je zelfs in deze abnormale situatie wél grip op hebt. En energie van krijgt.’

Werk je als manager in de zorg en zoek je iets voor je team? Lees dan de  informatie voor managers en HR-professionals. 

Heb je een onbeantwoorde vraag? Laat het me weten.  Ik denk graag met je mee.

The post Druk in de zorg? Niet overal first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

De ene zorgverlener krijgt vleugels door de lieve kaartjes, het geschonken fruit en klappende Nederlanders. De andere zorgverlener ervaart de verworven heldenstatus in Coronatijd als too much.

Je kunt op je klompen aanvoelen dat de huidige situatie een zware wissel trekt op je fysieke en mentale welzijn. Psychologen waarschuwen in de Volkskrant voor de mentale gevolgen van deze tropentijd voor zorgwerkers. In zorgvisie worden worden opgeroepen om de nazorg nú te regelen

Ik geloof oprecht dat werkgevers er álles aan willen doen om de zorg voor hun personeel in deze zware tijd goed te regelen. En als ze dat nog niet deden, hoop ik dat ze inmiddels wakker zijn geschud.

Waar ik me meer zorgen over maak is dat zorgverleners niet graag hulp vrágen

De adrenaline giert door je lijf en je denkt dat je de situatie nog prima even vol kunt houden. Werken in de zorg is immers áltijd zwaar. PTSS? Een burn-out? Dat gaat jóu niet overkomen.

En ja, jij vindt het ook afschuwelijk dat je patiënt zonder zijn geliefden moet sterven. Je ervaart machteloosheid omdat je goede zorg de dood niet altijd overwint. Je komt mogelijk in een loyaliteitsconflict terecht met je thuisfront, omdat je elke dag naar het hol van de leeuw afreist. En je snapt zelf ook wel dat je een dergelijke topsport geen jaar volhoudt.

Toch hijs je jezelf elke dag opnieuw in dat zweetpak. Je zet je mondkapje en je beschermbril op, je trekt de muts over je hoofd, want je moet dóór. En dat doe je goed. Want heel Nederland en ook ontslagen patiënten zijn trots op je en dankbaar voor je fantastische zorgen.

Bescherm jezelf

Ik gruwel van het tekort aan beschermingsmaterialen in sommige sectoren.

Heb je wél voldoende materialen? Dan bescherm je daarmee alleen je buitenkant en een deel van je fysieke gezondheid. Er bestaat immers geen beschermende krans voor je hart, je hersenen of je energiehuishouding?

En als je het altijd al lastig vond om een hek om je grenzen te zetten, wordt dat in deze situatie alleen maar erger.

Geen enkele regeling lost dat voor je op

Dat vraagt iets van jóu. Als je ervan overtuigd bent dat jij niet omvalt, trek dat dan in twijfel. Ga in gesprek. Met je collega, je leidinggevende of de opgetuigde psychosociale hulp in je organisatie. En wil je liever met een onafhankelijk persoon sparren? Geef dat aan. Ik weet zeker dat het voor je geregeld wordt.

Je patiënten kiezen er niet vrijwillig voor om grotendeels afhankelijk te zijn van jouw hulp. Maar jij helpt hen graag. Want als zorgwerker ben je een stoer en dapper mens met een zachte binnenkant.

En mijn collega’s en ik helpen jou graag. We sturen je geen Rituals pakket, maar we willen wél luisteren naar jouw verhaal en je helpen om zo stevig mogelijk in je schoenen te staan.

Zorgwerker, laat van je hóren

Er zijn gelukkig meer dan voldoende digitale middelen beschikbaar om dat mogelijk te maken. Er staat, naast medische psychologische hulp, óók een leger aan geregistreerde supervisoren en coaches voor je klaar.

Heb je nu hulp nodig? Mail me via gerry@coachvoordezorg.nl

The post Zorgverlener, zorg óók goed voor jezelf first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Gerry knijpt zichzelf in de arm. Even later zit ze bij restaurant Urbana aan de koffie. Ze pakt haar pen uit de tas en ze schrijft op haar servet: Zojuist heb ik mijn bedrijf ingeschreven bij de KVK.

In de jaren erna krijgt ze van haar werkgever alle kansen om minder te werken en zo haar bedrijf uit te bouwen. De werkgever fungeert als adelaar. In 2019 neemt Gerry een besluit. De tijd is rijp om onder de beschermende vleugels vandaan te vliegen.

Maart 2020

Gerry klemt haar telefoon in de selfiestok. ‘Pluk van de Petteflet’ ligt open op de bank. Sinds de scholen dicht zijn, spreekt ze elke dag een verhaaltje in, voor haar kleinkinderen. Het is één van de weinige afspraken waar Corona geen grip op heeft.

Waarom Gerry haar kleinkinderen voorleest

Gerry’s opoe droeg jurken met Staphorster stipwerk en ze had jampotglazen in haar bril. Elke zondag moest Gerry bij haar eten. Ze kneep haar neus dicht als ze het bord rijst met pruimen naar binnen werkte. Op een avond stond Gerry bij opoe aan de bel met een bakje aardbeien uit de moestuin. Opoe gooide de voordeur dicht: ‘Ga eerst naar huis en trek fatsoenlijke schoenen aan.’ Op teenslippers kwam ze er niet in. En toen ze vol trots haar nieuwe veelkleurige poncho wilde showen, brak opoe haar glimlach met het oordeel: ‘Poncho’s zijn Rooms.’ Toen Gerry acht jaar was zat opoe plotseling dood in haar stoel. Gerry huilde niet.

Vanaf 2011 kreeg Gerry zelf kleinkinderen. Ze wist ze één ding zeker: Zo’n oma wil ik nooit worden.

Maar elke herinnering kan wél een trigger zijn in een nieuwe situatie

Corona opent harten én slaat deuren dicht. Gerry wil jou als zorgwerker een luisterend oor bieden, maar je hebt logischerwijs andere dingen aan je hoofd. De adrenaline giert door je lijf en er is weinig tijd om stil te staan. Daarnaast weren zorgorganisaties uit voorzorg alle externen uit hun gebouwen.

En zo staat Gerry opnieuw met haar bakje aardbeien voor een dichte deur. En ze is vastbesloten om ze niet te laten verpieteren.

De eigen-schuld-dikke-bult berichten op social media klikt ze weg

Zoals: ‘Dan had je maar geen ZZP-er moeten worden.’ Dat voelt voor Gerry als: ‘Verruil je teenslippers voor fatsoenlijke schoenen.’

Wil je ook zo’n Roomse poncho?

Gerry’s moeder haakte ‘m zelf. Ze kocht de wol in de winkel op de hoek. Vandaag dwaalt de lokale ondernemer in de donkere Coronatunnel. Hij kan je steun goed gebruiken.

Nu kun je iets voor elkaar betekenen

Gerry wil met haar voorlees experiment van betekenis zijn voor haar kleinkinderen. Dat is wederzijds, want ze troosten háár ook: ‘Ja, oma, we kennen dat verhaal al, maar dat is niet erg hoor. Als het boek uit is, kiezen we wel een andere.’

The post Over oma’s en quarantaine first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Normaal stel ik tijdens een eerste gesprek de vraag: ‘Wat brengt je hier?’ Maar voor het eerst in mijn coachloopbaan twijfel ik of dat wel zo’n goed idee is. Ik hoor mezelf vragen: ‘Wil je me jouw verhaal vertellen?’
‘Waar zal ik beginnen?’, zucht Maria. ‘Ik ben moe. Het liefst zou ik onderduiken in een bunker, zodat niemand me kan vinden.

Het begon allemaal vijf jaar geleden

Tot dat moment had ik mijn leven op de rit, zoals mensen dat zo mooi kunnen zeggen. Alsof je dat zelf in de hand hebt. Dat je je leven op de rit hebt.  Maar goed, ik had dus een prima leven. Een leuke man, een fijne baan als verpleegkundige en drie volwassen kinderen die aardig op hun pootjes terecht waren gekomen. Tot dat ene moment. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren.

De bloemkool stond op het vuur en ik wilde net de tafel dekken.

De bel ging. Mijn overbuurman stond op de stoep. Hij had tranen in zijn ogen. Hij zei: Maria, ik ben bang dat er iets mis is. Ik fietste net langs een ongeluk en volgens mij herkende ik de auto van je dochter. Ik hoop dat ik het fout heb, maar ik moest naar je toe.’
Ik reik Maria de tissuedoos aan en ze grijpt er één uit: ‘Ik voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken.

Lang verhaal kort

Het was inderdaad mijn dochter. Ze heeft aan dat ongeluk een hersenbeschadiging overgehouden. En ze woont nu weer bij ons. Vanaf dat moment ging mijn eens zo zorgeloze leven bergafwaarts.

Want mijn man kon dat allemaal niet aan en hij greep naar de alcohol. Ik ging naar een praatgroep voor mensen met een alcoholistische partner. Dat hielp me wel. Ondertussen verzorgde ik mijn dochter. En mijn werk werd mijn uitlaatklep.

Maar dat is nog niet alles

Vorig jaar overleed mijn beste vriendin aan borstkanker. Ze was mijn ankerpunt. Bij haar kon en mocht ik huilen en lachen tegelijk.’

Maria pakt nog een tissue en ze zegt: ‘Donkerder kan het niet worden, toch? Ik ging naar een therapeut en dat traject heb ik drie maanden geleden afgerond. Het helpt me om verder te kunnen, maar ik ben nog zo moe. En ik mis mijn vriendin. Ik weet dat je geen therapeut bent en dat je mijn vriendin niet kunt vervangen. Ik ben hier, omdat ik een uitlaatklep nodig heb. Iemand waar ik  mijn dagelijkse struggles mee kan delen.’

Ik kijk Maria aan en ik zeg: ‘Wat heb jij ongelooflijk veel ellende meegemaakt.’

Na een tijdje doorbreek ik ons zwijgen met de vraag: ‘Zal ik eerst nog een bak koffie voor je halen?’

Als ik in de keuken sta gaan mijn gedachten razendsnel

Wát een naar verhaal. Een gebroken vrouw, getekend door alle narigheid in haar leven. Maar is ze bij mij wel op het goede adres? Kan ze hiervoor geen beroep doen op haar sociale netwerk? Mijn GGZ-verpleegkundige achtergrond doet ook een duit in het zakje: Je mag mensen niet afhankelijk maken van hulpverlening. En ook niet van coaching, denk ik er achteraan. Wat is wijs?

Ik besluit om open kaart te spelen. Als ik terugkom kijk ik nog even uit het raam om moed te verzamelen. Dan draai ik me naar haar toe en ik zeg zacht: ‘Maria, ik zit met een ethisch dilemma. Ik wil je graag helpen, maar ik kán je niet helpen. Het enige dat ik voor je kan doen is luisteren en nog eens luisteren naar jouw verhaal.

Ik kan naast je staan in je lijden. Meer dan dat kan ik je niet bieden

Maria kijkt me aan en ze vraagt: ‘Misschien kun je me dan ook tips geven, zodat ik weer meer plezier in mijn leven kan ervaren? En handvatten om mijn werk beter vol te houden?’

Ik glimlach en ik zeg: ‘Ik wil mezelf niet op de borst kloppen, maar daar ben ik wél goed in.’

The post Hoe ga je om met een ethisch dilemma? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.