Ik slenter door de winkelstraat in mijn dorp aan de Vecht. De etalage van de HEMA trekt heel even mijn aandacht. Zal ik toch kijken of er iets nieuws ligt? Ik loop regelrecht naar het schap waar de schrijfblokken liggen. Heb ik ze wel nodig? Thuis liggen er genoeg, in allerlei soorten en maten. En in een flits denk ik terug aan een coach-gesprek.

Want niet elke coach-klant reageert enthousiast op mijn liefde voor pen en papier.

Aan het einde van een afspraak vraag ik hem: ‘Wil je een reflectie schrijven over deze ontmoeting?’ De kalende man tegenover mij knijpt zijn ogen half dicht: ‘Ik ben niet zo’n schrijver, ik ben meer een prater.’ Hoe laat is het?  Het kost me misschien wel 10 minuten om hem de meerwaarde van reflecteren op papier zelf te laten ontdekken. Hoe vlieg ik dit aan?

‘Schrijf jij nooit iets op?’  

‘Jawel, mijn boodschappenlijstje. Omdat ik bang ben dat ik anders iets vergeet.’
‘Ah, dat is heel proactief. En wat levert dat je op?’
‘Dat ik niet terug hoef naar de winkel omdat ik iets vergeten ben.’

‘Wat zou er gebeuren als je hardop zegt welke boodschappen je gaat halen?’
‘Ik schrijf het niet voor niets op. Als het op papier staat heb ik houvast. Maar het gekke is: vaak heb ik mijn lijstje helemaal niet meer nodig als ik door de supermarkt loop.’

Ik hoor hem bijna denken: waar gaat dit gesprek in vredesnaam heen?

 ‘En als je daarna in de kast kijkt ligt daar de juiste voorraad in?’
‘Ja dat heb jij wel goed. Haha, tenminste, als ik van tevoren een lijstje heb gemaakt.’

‘Zou het met schriftelijk reflecteren op deze ontmoeting ook zo kunnen gaan? Dat je eerst opschrijft wat we hebben besproken. En daarbij onderzoekt hoe je daar als persoon naar kijkt. Waarbij je ook beschrijft welke nieuwe dingen je vandaag hebt geleerd? Dan zet je als het ware een nieuwe gebruiksaanwijzing voor jezelf op papier. En gaat het net als met het boodschappenlijstje.’

‘Hmm, ja, ik snap geloof ik wel waar je heen wilt.’

‘Omdat het zwart op wit staat, blijft het beter hangen. Een volgende keer neem je in een soortgelijke situatie de geleerde dingen vanzelf met je mee. Waardoor je het anders en beter gaat doen dan de vorige keer.’

‘Ik dacht even: wat heeft mijn boodschappenlijstje nou te maken met mijn afspraak bij jou? Maar ik begrijp wat je bedoelt. Ik zal het proberen.’

Terug naar mijn dorp.
Ik loop naar de kassa en reken twee hagelwitte schrijfblokken af. Altijd handig.

En jij? Ben je een prater, een schrijver of allebei?

The post Waarom schrijven goed is voor praters. (Reflectie). first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Het kan geen toeval zijn. Omdat ik het drie keer hoorde binnen twee weken. Ik had het zelf niet kunnen bedenken. Maar ik blijk iemand te zijn met wie je in het geheim een afspraak maakt.

Ik citeer:

“Niemand op het werk weet dat ik afspraken met jou heb”.
“Ik heb niemand verteld hoor dat ik naar jou toega”.
“Pas nu ik vaker bij jou ben geweest durf ik dit hardop te zeggen”.

Snap jij wat er zo geheimzinnig is aan een afspraak met mij? Coachklanten voorzien me graag van argumenten. Ik noem er drie:

1. Het voelt voor mij alsof ik iets mankeer.

Ik vraag: “Vind jij dat ik iets mankeer?”
Waarop de coachee mij met gefronste wenkbrauwen aankijkt.
“Huh, wat een rare vraag”.

Ik buig voorover en verklap dat ik zelf ook een coach heb. Sterker nog, ik heb er niet één, maar drie. Een persoonlijke coach, een ondernemerscoach en een schrijf-juf. En ze doen eigenlijk allemaal hetzelfde. Ze helpen mij bij het onderzoeken van de volgende stap die ik wil of moet zetten. Hierdoor groei ik als persoon, zodat ik mijn werk steeds beter kan doen.

“Ach ja, als je het zo bekijkt heb je wel gelijk, het is eigenlijk ook geen schande hè?”
“Nee, het lijkt mij persoonlijk  geen schande om over jezelf te willen leren. Vind je wel?”

2. Andere mensen kunnen dit soort dingen zelf oplossen.

Wie die andere mensen zijn die haar soort dingen zelf oplossen weet ze niet. Dus ook het antwoord op de vraag of die andere mensen dat daadwerkelijk doen bleef uit. “Jij en ik moeten het met onszelf doen, toch? Of andere mensen jouw soort dingen zelf oplossen? Sommige misschien. Maar is daarmee jouw ding ook opgelost?”

Ze glimlacht. “Nu je dit zo zegt, denk ik opeens: Misschien kan ik juist beter reclame voor jou gaan maken”.

We praten nog even door en aan het einde van het gesprek zijn we het eens. Het is niet nodig om geheimzinnig te doen over de afspraken met mij. En het is juist goed om openlijk over je eigen leerpunten te praten. Want op de werkvloer kunnen je collega’s je ondersteunen bij het oefenen met nieuw gedrag.

3. Dappere mensen doppen hun eigen boontjes.

Ik kijk in haar blauwe ogen en herhaal: “Dappere mensen doppen hun eigen boontjes?”
Ik ken haar nog niet zo goed, maar vermoed dat ze een rasechte helper is. En rasechte helpers hebben voor mij het imago dat ze dapper zijn. Want ze vragen niet, ze helpen. En sommige helpers hebben zelfs geen idee wat ze voor zichzelf mogen vragen. Ik zie het zo: helpers doppen hun eigen boontjes, desnoods tot ze erbij neervallen.

“Mag ik een andere invalshoek op tafel leggen?”
Dat mag. Ik pak een pen en een schetsblok en schrijf in hoofdletters: Dappere mensen hebben de moed om met zichzelf aan de slag te gaan.

Ze kijkt naar de tekst. Er rolt een traan over haar wang.
“Ja, dat is het hè? Je bent dapper als je het onder ogen durft te zien. Dat je iets te leren hebt”.

Wat vind jij? Rust er een taboe op coaching voor medewerkers in de zorg?

Lees ook het blog over de bezige bij.

The post Hoe geheimzinnig ben jij? (Over een afspraak met jouw coach). first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Opeens veer ik op als ik door mijn tijdlijn van facebook scrol. Een berichtje van een collega-coach die zich, net als ik, in haar begeleiding richt op zorgprofessionals. Ze vertelt dat ze een pas op de plaats gaat maken voor wat betreft haar praktijk. Ze heeft het gevoel aan een “dood paard” te trekken. Het lukt haar niet een acceptabel inkomen te generen uit haar praktijk. Ik schrik hiervan en in deze blog vertel ik waarom.

1 op de 3 zorgprofessionals heeft een verhoogd risico op een burn-out.

Dat bericht werd, als ik het me goed herinner, gevolgd door de ‘geruststellende’ mededeling dat dit aantal in andere landen nog vele malen hoger ligt.

Kunnen we het ons, met deze cijfers in het achterhoofd, permitteren om achterover te leunen en niets te doen? Ik zeg niet dat coaching bij alle zorgprofessionals een burn-out voorkomt, want daarvoor is de problematiek te complex. Maar ik durf wel te beweren dat coaching (en ook supervisie) zorgverleners helpt om zichzelf stevig en zelfverantwoordelijk in te zetten in hun werk.

Maar zorgverleners zijn helpers.

En helpers staan erom bekend dat ze zelf niet snel om hulp vragen. Zij lijken van elastiek dat steeds verder opgerekt kan worden. Totdat blijkt dat ook een ogenschijnlijk sterk elastiekje op een bepaald moment kan knappen.

Er zijn genoeg organisaties en teammanagers die zo goed mogelijk voor hun helpers zorgen. Zorg niet voor de helpers, maar laat de helpers leren hoe ze voor zichzelf kunnen zorgen. Want elke zorgprofessional kan leren zijn eigen stevige en zelfsturende plek in te nemen in zijn beroep.

Stel dat we door middel van coaching bereiken dat we van 1 op de 3 naar 1 op de 5 zorgprofessionals gaan die een verhoogd risico hebben op een burn-out. Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar dan ben ik al heel tevreden. Om over de besparing in verzuimkosten nog maar niet te spreken.

Voor mijn collega-coach betekent deze pauze in haar praktijk niet het einde van de wereld.  Misschien gaat zij wel hele andere mooie dingen doen. Maar hopelijk heeft ze, samen met mij en veel andere collega’s, de moed om op te komen voor het nut van persoonsgericht leren door zorgprofessionals. Want daar vaart niet alleen de zorgprofessional zelf, maar ook de organisatie wel bij.

Heb je het blog Hoe voorkom je een burn-out door teveel werk? ook gezien?

The post Hoe rekbaar is de zorgprofessional? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.

Je kent er vast wel één. De doorgewinterde zorgverlener die alles onder controle lijkt te hebben. Die zijn grenzen goed kan aangeven en zijn werk prima doet. Daarbij blijft hij ook altijd correct en vriendelijk in contact. Hij staat stevig in zijn beroep, is bijna nooit ziek en je hoort hem zelden klagen. “Hoge werkdruk? Ach, het is maar hoe je er zelf mee omgaat.” Verbannen we dit ontspannen beeld in de toekomst naar het land van Utopia?

In november 2016 haalde de zorgsector het nieuws door het verschijnen van een rapport van TNO. Hieruit bleek dat werknemers in de zorg de hoogste werkdruk ervaren van alle arbeidssectoren. Ook de emotionele belasting werd hoger dan gemiddeld gescoord. Overbodige regels, onnodige administratie, mantelzorg en te weinig invloed op werk en werktijden werden als belangrijkste oorzaken aangemerkt.

Dat bericht, in combinatie met de gegeven antwoorden op vragen in een enquête over werkdruk die ik zelf in 2015 onder 65 zorgverleners heb gehouden, blijft me bezighouden. Onderstaande vraag uit de door mij gehouden enquête wil ik in dit blog in de schijnwerpers zetten:

Zoals in bovenstaande grafiek te zien is, merken zorgverleners hun organisatie (41x) en hun afdeling (31x) aan als belangrijkste oorzaken van de beleving van een hoge werkdruk. Slechts 17 van de 65 zorgverleners waren van mening dat hun eigen persoonlijkheid invloed had op hun beleving van werkdruk. Ik weet niet wat jij ervan vindt, maar persoonlijk vind ik dat een schrijnend laag getal.
Dat brengt mij tot de stelling:

Zorgverleners zijn zich er in onvoldoende mate van bewust dat hun persoonlijkheid invloed heeft op de beleving van werkdruk.

Want zorgverleners kunnen wel degelijk leren hoe zij als persoon meer ontspannen in het werk kunnen staan. Daar zijn begeleidingstrajecten bij uitstek voor bedoeld. Het merendeel van de zorgverleners is echter niet van plan hier gebruik van te maken. Voor 41 van de 65 de door mij geënquêteerde zorgprofessionals is het zelfs ondenkbaar dat ze professionele
begeleiding zoeken bij het ervaren van hoge werkdruk.

Als ik me voorstel wat teammanagers in de zorg hier van merken, zie ik voor me hoe zij iedere dag tussen al die zorgverleners met verhitte hoofden door laveren.
Ze sussen, sturen bij, coachen en bieden een luisterend oor.

Wat kan de teammanager doen om het tij op een duurzame manier te keren?
Lijdzaam afwachten tot deze zorgprofessionals overspannen of burn-out thuis zitten lijkt me geen optie. Let in ieder geval op de signalen van overbelasting: klagen, tekenen van vermoeidheid, frustratie en frequent kort ziekteverzuim.
En grijp alsjeblieft in als je geen verbetering ziet. Want de kans dat de zorgverlener zelf tijdig een persoonsgerichte begeleidingsvraag stelt schat ik,
gezien de gegeven antwoorden, in als klein.

Een supervisie-traject of persoonlijke coaching helpt de vermoeide en gefrustreerde zorgverlener om een pas op de plaats te maken en stil te staan bij zichzelf.
Hij kan echt leren hoe hij zichzelf op een stevige en tegelijk meer ontspannen manier in kan zetten in zijn beroep.

Wil je als teammanager eerst meer informatie of sparren over een medewerker?  Neem gerust contact met me op.

The post Werkdruk in de zorg, door wie of wat wordt dat veroorzaakt? first appeared on Spiegelvisie, coach voor de zorg.